ἀδάματος
ἀδάματος, unconquered
ἀδάμ-ᾰτος, ον,
- = ἀδάμαστος, unconquered, A. Ch. 54, Th. 233, S. OT 205, etc.: of females, unwedded, S. Aj. 450; untamed, μόσχος ἀ. πέσημα δίκε E. Ph. 640.—Trag. word, always in lyr. (exc. S. Aj. l.c.); restored by Elmsl. for ἀδάμαντος or -αστος of codd.
1 no domado
μόσχος
2 no vencido, invicto
πόλις
σέβας
βέλεα
φύλαξ
3 de mujeres virgen, doncella
ἄγαμον ἀδάματον ἐκφυγεῖν
•Cf.
ἀ·δάματος, ος, ον [δᾰᾰ]
1 indompté, Eschl. Ch. 54, etc. ; Soph. O.R. 205 ||
2 p. suite, vierge, Soph. Aj. 450.
Étym. ἀ, δαμάω.
1. ontembaar, onoverwinnelijk:
2. ongetemd; van vrouwen ongetrouwd, maagdelijk:
ἀδάματος, unbezwinglich, πόλις Aesch. Spt. 215 ; σέβας Ch. 53 ; unvermählt, θεά, Athene, Soph. Aj. 445, u. öfter.
ἀδάματος
= ἀδάμαστος
- unconquered, Aesch., etc.; of females, unwedded, Soph.: of beasts, untamed, v. sub πέσημα. [ᾱδαματω in Theocr.]