ἀδούπητος
ἀδούπητος, noiseless
ἀδούπητος, ον,
- noiseless, AP 5.293.8 (Agath.).
silencioso
ἠχώ
χεῖρες
βοείη
πέδιλον
ἀ·δούπητος, ος, ον, sans bruit, Anth. 5, 294.
Étym. ἀ, δουπέω.
ἀδούπητος, geräuschlos, Nonn. öfter, z.B. D. 1.300 ; Agath. 8 (V.294).
ἀδούπητος
δουπέω
- noiseless, Anth.