ἀεικία

ἀ-εικία, Ion. -ίη (Att. αἰκία, q.v.) [ῑ, whence in codd. often written -είη], ἡ,

• outrage, injury, πᾶσαν ἀεικίην ἄπεχε χροΐ (from Hectorʼs body) Il. 24.19: pl., μή τίς μοι ἀεικίας ἐνὶ οἴκῳ φαινέτω Od. 20.308; ἀεικίῃ περιέπειν τινά Hdt. 1.73, 115; ἀπαθὴς τῆς ἀ. Id. 3.160.