ἀεικείη
ἀεικείη, disfigurement
ἀεικείη, ης (ἡ) indignité, insulte, Il. 24, 19 ; Od. 20, 308 ; Hdt. 1, 73, 115.
Étym. épq. et ion. c. αἰκία.
ἀεικείη
-ης, ἡ
[ἀεικής.]
- 1
Something causing marring or disfigurement Il. 24.19.
- 2
In pl., unseemly conduct Od. 20.308.
- 1
ἀεικείη (ἀϝεικής): disfigurement, Il. 24.19; ἀεικείας φαίνειν, ‘exhibit unseemly behavior,’ Od. 20.308.