ἀλάστωρ
ἀλάστωρ, the avenging deity, destroying angel
- avenging spirit or deity, with or without δαίμων, freq. Trag., A. Pers. 354, Ag. 1501, 1508, cf. Men. 8 D.; ἀ. οὑμός S. OC 788; ἐξ ἀλαστόρων νοσεῖν Id. Tr. 1235; ἀλάστορας ἔχειν Hp. Morb.Sacr. 1; ἀ. Πελοπιδῶν, prov. of utter ruin, Xenarch. 1.3; generally, βουκόλων ἀ. herdsmenʼs scourge, of Nemean lion, S. Tr. 1092: fem., of the Sphinx, Nicoch. 18; Ζεὺς Ἀ. Orph. H. 73.
- II Pass., he who does deeds which merit vengeance, wretch, A. Eu. 236, S. Aj. 374; μιαροὶ .. καὶ κόλακες καὶ ἀ. D. 18.296; βάρβαρόν τε . . καὶ ἀ. τὸν Φίλιππον ἀποκαλῶν Id. 19.305; ἄνθρωπʼ ἀλάστωρ Bato 2.5, cf. Men. 7D., Pk. 408; Διονύσιος ἁπάσης Σικελίας ἀ. Clearch. 10. (Connected with ἀλάομαι by Chrysipp.Stoic. 2.47.)
1 genio maléfico vengador del crimen, hybris o injusticia, A.Pers.354, A.1508, Supp.415, S.Tr.1235, E.Hipp.820, El.979, HF 1234, Plu.Cic.47, Luc.Nec.11
• c. gen. o pron. pos. de la pers. que comete el crimen
ὁ παλαιὸς δριμὺς ἀλάστωρ Ἀτρέως
ἀ. οὑμός
τοὺς ἀλάστορας τοὺς σοὺς δεδοικώς
• en enfermos
μίασμα τι ἔχοντας, ἢ ἀλάστορας
• como adj. vengador
δαίμων
δαιμονίης σάλπιγγος ἀλάστορα δοῦπον
2 fig. maldición, ruina, azote
βουκόλων ἀ.
del león de Nemeaτέκνων ἀ.
Σικελίας ἀ.
τῆς Ἑλλάδος ἀ.
• prov. ἀ. Πελοπιδῶν desastre total Xenarch.1.3.
3 de pers. criminal sin remisión, maldito
•Obscuro, quizá de
1. wraakgod
2. schrik, gesel:
3. van pers. ellendeling.
1) der Missetäter, an dem eine nie zu vergessende, nie zu sühnende Schuld haftet (ὁ ἄληστα δεδρακώς, VLL, die meist ἁμαρτωλός erkl., die anderen Ableitungen derselben sind sämmtlich unhaltbar), ein durch seine Nähe Alles verunreinigender Bösewicht, Aesch. Eum. 227 ; Soph. Aj. 366. Auch Dem. vrbdt ἄνθρωποι μιαροὶ καὶ ἀλάστορες 18.296 ; Paus. 7.11.1.
2) die Blutschuld rächende, die Strafe nicht vergessende Gottheit, nach Plut. Def. Or. 15 ὡς ἀλήστων τινῶν καὶ παλαιῶν μιασμάτων ποιναῖς ἐπεξιόντες ; so ἀλ. δαίμων, Rachegeist, Aesch. Pers. 346 ; ohne δαίμων, ὁ παλαιὸς δριμὺς ἀλάστωρ Ἀτρέως Ag. 1482, 1489 ; vgl. Suppl. 410 ; Soph. O.C. 792 ; ἐξ ἀλαστόρων νοσεῖν, von Rachegeistern wahnsinnig gemacht sein, Trach. 1225 ; βουκόλων ἀλ. heißt der nemäische Löwe, Unhold der Hirten, Trach. 1082 ; vgl. Lycophr. 529 ; die Sphinx, Nicochar. B.A. 382 ; ἀλάστωρ εἰσπέπαικε Πελοπιδῶν Xenarch. Ath. II.63 f. Oft bei Eur., z.B. Hipp. 820, Phoen. 1556 ; sp.D. In Prosa, Plut. Cic. 47, Mar. 8.
- Ithe avenging deity, destroying angel, Trag.; ἀλ. οὑμός Soph.; βουκόλων ἀλάστωρ the herdsmenʼs plague, of the Nemean lion, Soph.
- IIpass. he who suffers from such vengeance, an accursed wretch, Aesch., Dem. Either from ἄλαστος, or from ἀλάομαι, he that makes to wander.