ἀλαστέω
ἀλαστέω, to be full of wrath
ἀλαστέω,
- to be full of wrath or (more prob.) to be distraught, ἠλάστεον δὲ θεοί (as trisyll.) Il. 15.21; μωξεν . . καὶ ἀλαστήσας ἔπος ηὔδα 12.163, cf. Call. Del. 239, Musae. 202, etc., cf. Gal. Lex. s.v. ἀλάστορες. (Only impf. and aor. part. in earlier Ep.; fut. -ήσω Q.S. 5.584.)
estar muy enfadado o indignado
ἠλάστεον δὲ θεοί
• en aor. por su valor aspectual dar rienda suelta a la indignación
ἀλαστήσας ἔπος ηὔδα
τὰ ἄληστα ... ἐφ' οἷς ἐστιν ἀλαστῆναι καὶ στενάξαι
•
†ἀλαστεῖν· ἐρευνᾶν
ἀλαστέω-ῶ (impf. ἠλάστεον, f. ἀλαστήσω) se plaindre, s’indigner, Il. 12, 163, etc. ; τινι, Man. 2, 183, s’indigner contre qqn ||
➳ Impf. ἠλάστεον, trisyll. Il. 15, 21.
Étym. ἄλαστος.
ἀλαστέω, (ἄλαστος, eigtl. etwas nicht verschmerzen), unwillig sein, Hom. zweimal, ἀλαστήσας Il. 12.163, ἠλάστεον 15.21 ; τινί Man. 2.183.
ἀλαστέω
[ἄλαστος.]
(ἐπ-)
To find things intolerable: ἠλάστεον θεοί (raged (impotently)) Il. 15.21.
So in aor. pple. ἀλαστήσας, giving way to such a feeling, breaking out in protest Il. 12.163.
ἀλαστέω (ἄλαστος), only ipf. ἠλάστεον, aor. part. ἀλαστήσᾱς: be unforgetting, be wroth, Il. 12.163 and Il. 15.21.
ἀλαστέω
ἄλαστος
- to be full of wrath, Il.