ἀλλά

ἀλλά, Conj., orig. neut. pl. of ἄλλος, otherwise: used adversatively to limit or oppose words, sentences, or clauses, stronger than δέ:

• • I in simple oppositions, but,
  • • 1 after neg. clauses, οὐ κακός, ἀλλʼ ἀγαθός Thgn. 212; οὐδὲ μὲν Ἕκτωρ μίμνεν, ἀλλʼ . . ἐφορμᾶται Il. 15.690, etc.
    • • b after a simple neg., ἦ παραφρονεῖς; οὔκ, ἀλλʼ ὕπνος μʼ ἔχει Ar. V. 9, etc.
      • c freq. after οὐ μόνον, μὴ μόνον, with or without καί, οὐ μόνον ἅπαξ, ἀ. πολλάκις Pl. Phdr. 228a, cf. Th. 3.59, X. Mem. 1.4.13, etc.; without μόνον, οὐχ ἑσπέρας, ἀλλὰ καὶ μεσημβρίας E. Fr. 1006: also after οὐχ (or μὴ) ὅτι, οὐχ (or μὴ) ὅπως, either, not only . . but . ., μὴ ὅτι ἰδιώτην τινά, ἀλλὰ τὸν μέγαν βασιλέα Pl. Ap. 40d; μὴ ὅτι κατὰ τὸ σῶμα, ἀλλὰ καὶ κατὰ τὴν ψυχήν Id. Smp. 207e; or, not only not . . but . ., οὐχ ὅπως κωλυταὶ . . γενήσεσθε, ἀλλὰ καὶ . . περιόψεσθε Th. 1.35; οὐχ ὅτι ὠργίζοντο, ἀλλʼ ἐζήλουν D. 19.265; the neg. form is ἀλλʼ οὐδέ, μὴ ὅτι ὑπὲρ ἄλλου, ἀλλʼ οὐδὲ ὑπὲρ ἐμαυτοῦ δίκην εἴρηκα Is. 10.1, etc.
    • 2 in the apodosis of hypothetical sentences, still, at least, εἴπερ γάρ τε . . ἀλλά τε Il. 1.82, etc.: in Prose, esp. ἀλλʼ οὖν . . γε or ἀλλά . . γε, εἰ καὶ σμικρά, ἀ. οὖν ἴση γε ἡ χάρις Hdt. 3.140; εἰ μή (sc. ὁρῶ) , ἀλλʼ ἀκούω γε, Pl. Grg. 470d, cf. Isoc. 3.15, al.; εἰ μηδέν ἐστι τελευτήσαντι, ἀλλʼ οὖν τοῦτόν γε τὸν χρόνον ἧττον ἀηδὴς ἔσομαι Pl. Phd. 91b (in later Gk. ἀλλά γε may be in juxtaposition, εἰ ἄλλοις οὐκ εἰμὶ ἀπόστολος, ἀλλά γε ὑμῖν εἰμί 1 Ep.Cor. 9.2, and ἀ. γε δή is found with vv. Il. in Pl. Phdr. 262a); εἰ καὶ μετέχουσι . . ἀλλʼ οὐ . . Arist. Pol. 1282a11:—less freq. after Conjunctions of Time, as ἐπεὶ δή Od. 14.151; ἐπεί S. OC 241.
    • • b after Hom., ἀ. is used elliptically, esp. with Advbs. of Time, ὦ θεοὶ πατρῷοι, συγγένεσθέ γʼ ἀ. νῦν (sc. εἰ μὴ πρότερον, ἀ. νῦν γε) S. El. 411, cf. Ant. 552, E. Heracl. 565; ἀ. τῷ χρόνῳ Id. Med. 912; ἐὰν οὖν ἀ. νῦν γʼ ἔτι, i.e. ἐὰν οὖν [μὴ ἄλλοτε], ἀ. νῦν γε . . if then now at least ye still . ., D. 3.33, cf. Lys. 10.15:—without an Adv. of Time, at least, ἡ δʼ ἀ. πρός σε μικρὸν εἰπάτω μόνον Ar. Pax 660, cf. S. OC 1276, E. HF 331.
    • 3 sts.= ἀλλʼ ἤ (q.v.), except, but, οὔτι μοι αἴτιος ἄλλος, ἀ. … τοκῆε no one else, but . ., Od. 8.312; οὐδέ τις ἄλλη φαίνετο γαιάων, ἀ. οὐρανὸς ἠδὲ θάλασσα 12.404; ἔπαισεν οὔτις ἀ. ἐγώ S. OT 1331; ἡδέα . . οὐκ ἔστιν ἀ. τούτοις Arist. EN 1176a22, cf. 1152b30: cf. reverse process in our word but = be out, except:—sts. with force of ἤ after comparatives, τάφον, οὐκ ἐν ᾧ κεῖνται μᾶλλον, ἀ. ἐν ᾧ ἡ δόξα κτλ. not that in which they are lying, but far more . ., Th. 2.43; οὐχ ὅπλων τὸ πλέον, ἀ. δαπάνης Id. 1.83.
    • 4 with neg. after an affirmative word or clause, to be rendered simply by not, ἀγαθῶν, ἀ. οὐχὶ κακῶν αἴτιον Lys. 14.16; τῶν σπουδαίων, ἀ. μὴ τῶν φαύλων Isoc. 1.2; ἐκεῖθεν, ἀ. οὐκ ἐνθένδε ἡρπάσθη Pl. Phdr. 229d:—after a question, τί δεῖ ἐμβαλεῖν λόγον περὶ τούτου, ἀ. οὐχὶ προειπεῖν; X. Cyr. 2.2.19, cf. Isoc. 15.229, etc.
    • • b without neg., μικρὸς μὲν ἔην δέμας, ἀ. μαχητής Il. 5.801.
  • II to oppose whole sentences, but, yet:
  • • 1 freq. in transitions, as Il. 1.135, 140, etc.; ἀ. καὶ ὥς . . 1.116; ἀ. οὐδʼ ὥς . . Od. 1.6:—after Hom. in answers and objections, nay but . ., well but . ., freq. with negs., esp. in making and answering objections, Ar. Ach. 402, 407; also in affirmative answers, Pl. Prt. 330b, Grg. 449a, etc.:—repeated in a succession of questions or objections, πότερον ᾔτουν σέ τι . . ; ἀ. ἀπῄτουν; ἀ. περὶ παιδικῶν μαχόμενος; ἀ. μεθύων ἐπαρῴνησα; X. An. 5.8.4, cf. Pl. Thg. 123e, Isoc. 17.47; ἀ. μήν . ., answered by ἀ . ., Arist. Pol. 1287a23:—in vehement answers Pl. often uses νὴ τοὺς θεοὺς ἀ. …, μὰ Δίʼ ἀ . ., Grg. 481c, Phlb. 36a, cf. Alc. 1.110b, c:—at beginning of speech, to introduce a general objection, Od. 4.472, cf. X. Smp. 1, Men. Georg. 22.
    • 2 with imper. or subj., to remonstrate, encourage, persuade, etc., freq. in Hom., ἀ. ἄγε, ἴθι, Il. 1.210, 11.611; ἀ. ἴομεν 6.526; ἀ. πίθεσθε 1.259; after voc., ὦ Φίντις, ἀ. ζεῦξον Pi. O. 6.22, cf. Tyrt. 10.15, etc.; answered by a second ἀ., ἀ. περιμένετε. ἀ. περιμενοῦμεν Pl. R. 327b; ἀλλʼ ἕρπεθʼ ὡς τάχιστα S. OC 1643, cf. Ant. 1029, etc.
    • 3 to break off a subject abruptly, ἀ. τά γε Ζεὺς οἶδεν Od. 15.523; ἀ. ταῦτα μὲν τί δεῖ λέγειν; S. Ph. 11, cf. Tr. 467, etc.
    • 4 in resuming an address after parenthesis, Pi. O. 2.12, 4.7.
    • 5 in elliptical phrases, οὐ μὴν ἀ., οὐ μέντοι ἀ . . . it is not [so], but . ., ὁ ἵππος πίπτει καὶ μικροῦ αὐτὸν ἐξετραχήλισεν· οὐ μὴν [ἐξετραχήλισεν] ἀ. ἐπέμεινεν ὁ Κῦρος it did not however [throw him], but . ., X. Cyr. 1.4.8; οὐ μέντοι ἀ. Pl. Smp. 173b; οὐ γὰρ ἀ. Ar. Ra. 58, 498:—after δέ, ὑμεῖς δέ μʼ ἀ. παιδὶ συμφονεύσατε E. Hec. 391.
  • III when joined with other Particles, each retains proper force, as,
  • • 1 ἀλλʼ ἄρα, used by Hom. in transitions, Il. 6.418, 12.320, etc.; later, to introduce an objection, Pl. Ap. 25a; in questions, ἀλλʼ ἆρα . .; Id. R. 381b.
    • 2 ἀλλʼ οὖν, concessive, at all events, Ar. Ra. 1298; τοὺς πρώτους χρόνους ἀ. οὖν προσεποιοῦνθʼ ὑμῖν εἶναι φίλοι Aeschin. 3.86; well then, Pl. Prt. 310a; but then, however, with γε following, Hdt. 3.140, S. Ant. 84, E. Cyc. 652, Isoc. 3.18, etc.; ἀλλʼ οὖν γε in apodosi, v. supr. I.2.
    • 3 ἀλλὰ γάρ, freq. with words between, but really, certainly, as ἀλλὰ γὰρ Κρέοντα λεύσσω . ., παύσω γόους, but this is irreg. for ἀλλά, Κρέοντα γὰρ λεύσσω, παύσω γόους, E. Ph. 1308, cf. S. Ant. 148; for the reg. order cf. S. Ph. 81, E. Heracl. 480, Med. 1067; freq. elliptical, the Verb being understood, Hdt. 8.8, A. Pr. 941, S. Ant. 155: in Hom. only with negs., ἀλλʼ οὐ γάρ Il. 7.242, Od. 14.355, al., cf. S. OT 1409; ἀ. γὰρ δή, ἀ. γάρ τοι, S. Aj. 167, Ph. 81.
    • 4 ἀ. εἰ . . quid si . . ? Il. 16.559.
    • 5 ἀ. ἦ in questions, chiefly of surprise or remonstrance, A. Ch. 220, S. El. 879, Ar. Ach. 1111; ἀλλʼ ἦ, τὸ λεγόμενον, κατόπιν ἑορτῆς ἥκομεν; Pl. Grg. 447a, cf. Prt. 309c.
    • 6 ἀ. followed by strengthening Particle, ἀλλʼ ἤτοι μὲν ταῦτα θεῶν ἐν γούνασι κεῖται Il. 17.514; esp. c. imper., 1.211, al.; ἀλλά τοι Od. 15.518, A. Pers. 795, etc.; ἀ. μέντοι, with or without γε, Pl. Smp. 214e, Hp.Ma. 287d, al.; ἀ. μήν, v. μήν; ἀ. δή, mostly with words between, S. Aj. 1271, OC 586, Isoc. 4.109, etc.; without intervening words, Pl. Ap. 37c, al.; ἀ. δῆτα Id. Hp.Ma. 285c; ἀ. μὲν δὴ καὶ αὐτός Id. Tht. 143b, cf. S. El. 103.
  • IV = et quidem, Olymp. in Mete. 1.13, al.

ἀλλά, Konjunktion, eine Verschiedenheit ausdrückend ; eigentl. accus. neutr. plur. von ἄλλος, der Akzent geändert, um die Aenderung der Bed. anzuzeigen ; ἀλλά drückt aus
1) das Gegenteil, so daß das Vorhergehende ganz aufgehoben wird, also:
   a) wenn ein negativer Satz vorangeht, sondern ; Hom. Od. 8.197 ἐπεὶ οὔ τι μεμιγμένον ἐστὶν ὁμίλῳ, ἀλλὰ πολὺ πρῶτον, 17.416 οὐ μέν μοι δοκέεις ὁ κάκιστος Ἀχαιῶν ἔμμεναι, ἀλλʼ ὤριστος, ἐπεὶ βασιλῆϊ ἔοικας. Homer liebt es in diesem Falle den Satz mit ἀλλά ganz wegzulassen, z.B. Il. 15.11 ὁ δʼ ἀργαλέῳ ἔχετʼ ἄσθματι κῆρ ἀπινύσσων, αἷμʼ ἐμέων, ἐπεὶ οὔ μιν ἀφαυρότατος βάλʼ Ἀχαιῶν, Scholl. Ariston. οὔ μιν ἀφαυρότατος : ὅτι τὸ ἐναντίον ὑπακουστέον, ἀλλʼ ἰσχυρότατος· οὐ γὰρ ἐκ πλήρους ἀποδέδωκεν, ὡς ἐπὶ τοῦ »δός, φίλος οὐ γάρ μοι δοκέεις ὁ κάκιστος Ἀχαιῶν ἔμμεναι, ἀλλʼ ὤριστος (Od. 17.416)« ; s. Lehrs Aristarch. p. 14 : – οὐκ ἀνθρώπινον – ἀλλὰ θεῶν Xen. Oec. 21.12 ; οὐχ ἅπαξ, ἀλλὰ πολλάκις Plat. Phaedr. 228a ; – nach μὴ ὅτι, sondern vielmehr, μὴ ὅτι ἰδιώτην τινὰ ἀλλὰ τὸν μέγαν βασιλέα Apol. 40d.
   b) wenn ein affirmativer Satz vorhergeht, wo das Gegenteil negiert wird, und im Deutschen ἀλλά gewöhnlich unübersetzt bleibt, ἐκεῖθεν ἀλλʼ οὐκ ἐνθένδε ἡρπάσθη (u.) nicht von hier, Plat. Phaedr. 229d ; φιλοσόφους ἀλλʼ οὐ φιλοδόξους κλητέον Rep. V.480e.
2) nur Verschiedenes, so daß das Vorhergehende nur zum Teil aufgehoben und beschränkt wird :
   a) nach Concessivsätzen : allein, jedoch ; im ersten Satzgliede stehen μέν, γέ u. ä., αὐτὸς μὲν γὰρ ἐγὼ μενέω νηῶν ἐν ἀγῶνι, ἀλλʼ ἕταρον πέμπω Il. 16.240 ; τὰ μὲν καθʼ ἡμᾶς ἔμοιγε δοκεῖ καλῶς ἔχειν ἀλλὰ τὰ πλάγια λυπεῖ με Xen. Cyr. 7.1.16.
   b) wenn ein vorhergehender Negativsatz durch eine Ausnahme beschränkt wird, so viel als πλήν, εἰ μή, sondern, als, ἄλλος δʼ οὔ τίς μοι τόσον αἴτιος Οὐρανιώνων, ἀλλὰ φίλη μήτηρ Il. 21.276 ; vgl. Od. 8.312 ; ἔπαισε δʼ αὐτόχειρ νιν οὔτις ἀλλʼ ἐγὼ τλάμων Soph. O.R. 1331 ; ἐν τῷ μέσῳ ἄλλη μὲν πόλις οὐδεμία οὔτε φιλία οὔτε Ἑλληνίς, ἀλλὰ Θρᾷκες Xen. An. 6.4.2 ; vgl. Plat. Symp. p. 181d ; οὐδὲν ὄντας ἀλλὰ κωφούς Ar. Ach. 651. Häufiger steht in solchen Sätzen ἀλλʼ ἤ, sondern nur, μὴ χρῆσθαι ἐλαίῳ, ἀλλʼ ἢ ὅτι σμικροτάτῳ Plat. Prot. 334c ; οὐδὲν ἄλλο σκοπεῖν ἀλλʼ ἢ τὸ ἄριστον Phaed. 97d ; auch nach vorangegangener Frage, die einen negativen Sinn hat, τίνος ἕνεκα κἄν τις ζώῃ, ἀλλʼ ἢ τῶν τοιούτων ἡδονῶν ἕνεκα Phaedr. 258e ; ἀργύριον μὲν οὐκ ἔχω, ἀλλʼ ἢ μικρόν τι Xen. An. 7.7.53, Geld habʼ ich nur wenig ; vgl. Heindorf zu Plat. Prot. 374b ; Bergler zu Ar. Eq. 790 u. bes. G. T. A. Krüger de formula ἀλλʼ ἤ. Ebenso τουτὶ τί ἶν τὸ πρᾶγμα ἀλλʼ ἤ, was war das anders als, für : es war nichts, sondern nur, Ar. Ran. 440, gleichsam für τί ἄλλο ἦν ἤ. In vielen Stellen kann es sogar zweifelhaft sein, ob ἄλλʼ ἤ oder ἀλλʼ ἤ zu schreiben ; so hat Bekker Ar. Ran. 227 οὐδὲν γάρ ἐστʼ ἀλλʼ ἢ κόαξ, wo frühere Herausgeber ἄλλʼ hatten ; Kühner entscheidet sich für οὐδὲν ἄλλʼ u. τί ἄλλʼ, in den Vrbdgn, wo ποιῶ zu ergänzen ist.
   c) nach Komparativen mit einer Negation, um den Ggstz stärker, als durch das gleichstellende ἤ hervorzuheben, z.B. οὐ τὸ κερδαίνειν μᾶλλον τέρπει ἀλλὰ τὸ τιμᾶσθαι, nicht Gewinn, sondern vielmehr Ehre erfreut, Thuc. 2.44 u. öfter.
   d) nach einem hypothetischen Vordersatze, so, als dann, εἴ περ γάρ τε χόλον γε καὶ αὐτῆμαρ καταπέψῃ, ἀλλά τε καὶ μετόπισθεν ἔχει κότον, so zürnt er doch später, Il. 1.82 vgl. 21.577, 22.192. Ebenso nach ἐπεί, Her. 9.41 ἐπεὶ ὑμεῖς οὐκ ἴστε – ἀλλʼ ἐγὼ ἐρέω, vgl. Soph. O.C. 241 ; nach ἐπεὶ δή Od. 14.151. Bei Plat. mit οὖν u. γε, εἰ μὴ πάσῃ σαφηνείᾳ δυνάμεθα λαβεῖν, ἀλλʼ οὖν λόγου γε ἐνδεεῖς μηδὲν γιγνώμεθα, so wollen wir wenigstens nicht… Soph. 254c. Mit Weglassung des Vordersatzes bildet sich der elliptische Gebrauch des ἀλλά in der Mitte des Satzes, πειράσατʼ ἀλλʼ ὑμεῖς γε κινῆσαι στόμα, versucht ihr doch wenigstens (wenn kein Anderer es kann), Soph. O.C. 1276 ; ἀνοιγέτω τις δῶμα – ὡς ἂν ἀλλὰ παῖδʼ ἐμὴν ῥυσώμεθα, damit wir wenigstens meinen Sohn retten, Eur. Or. 1561. Es hebt in diesem Falle nur das Wort, vor dem es steht, hervor ; vgl. Soph. Ant. 552 ; sogar σὺ δʼ ἀλλά Ar. Ach. 997.
   e) als elliptische Ausdrücke schließen sich hieran : οὐ μὴν ἀλλά u. οὐ μέντοι ἀλλά, doch nein ! sondern, jedoch ; οὐ γὰρ ἀλλά, freilich, φέρε δὴ ταχέως αὔτ΄, οὐ γὰρ ἀλλὰ πειστέον (denn ich darf mich nicht weigern), ich muß ja doch gehorchen, Ar. Ran. 499.
3) In Antworten tritt der Gegensatz nicht immer so deutlich hervor, ist aber vorhanden, häufig in den Diverbien der Tragg. und den Dialogen des Plato, wohl, allerdings, ἀλλʼ ἀνάγκη, ich muß ja wohl, Plat. Prot. 357b ; ἀλλʼ ὁμολογῶ Gorg. 476d ; dazu treten noch Beteuerungen : μὰ τὸν Δία, ἀλλʼ ἐγὼ οὐδὲ αὐτὸς συνίημι 463d ; νὴ τοὺς θεοὺς ἀλλʼ ἐπιθυμῶ 481c ; u. so ein doppeltes ἀλλά ; μὰ Δίʼ ἀλλʼ οὐκ ἠγνόουν ἔγωγε, ἀλλὰ σαφῶς ἐγίγνωσκον Alc.I, 110c. Der Gegensatz ist leicht hinzuzudenken. Ein doppeltes ἀλλά s. auch Il. 2.241, 859, Od. 14.151.
4) Noch mehr tritt der Gegensatz zurück, wenn es nur den Uebergang zu etwas Neuem bezeichnet oder kurz die Rede abbricht, ἀλλὰ ταῦτα μὲν τί δεῖ λέγειν, doch, Soph. Phil. 11 u. sonst ; oder nach längerer Unterbrechung wieder auf das Frühere zurückweist. Beispiele überall. Sogar ganz im Anfange der Rede steht es so, zuweilen nachdrücklich, als Mißbilligung des Vorigen, Od. 4.472, oder gegen eine herrschende Vorstellung gerichtet, wie Xen. sein Sympos. anfängt : ἀλλʼ ἐμοὶ δοκεῖ. Es entwickeln sich hieraus folg. besondere Fälle :
   a) es tritt zu lebhaften Aufforderungen u. Ermahnungen im imperat. u. conj., ἀλλὰ μάχεσθε, ἀλλʼ ἄγε Hom. Il. 1.62, ἀλλʼ ἄγετε 2.72, ἀλλʼ ἴθι 14.267, ἀλλʼ ἴθι νῦν 2.163, ἀλλὰ σύ γʼ ὄρνυθι τοῦτον 6.363 ; in Prosa, ἀλλʼ οὖν ἀκούετε, so höret doch, Plat. Prot. 310a ; ἀλλʼ ἴωμεν 311a. Aehnl. beim vocat., dem es nachsteht, ὦ Φίντις, ἀλλὰ ζεῦξον Pind. Ol. 6.22 ; Soph. O.R. 1503 ; nach Greg.Cor. 88 ist dies besonders attische Eigentümlichkeit.
   b) in Fragen ; Fälle, wie εἰ μή ἐστι τοῦτο τὸ πάθημα – ἀλλὰ τί ποτʼ ἔστι, εἴπατον ἡμῖν Plat. Prot. 353a, erinnern an 2d und lassen auch die anderen Fälle elliptisch betrachten, wenn sie nicht einen Einwand ausdrücken ; ἀλλὰ τί οὐ βαδίζομεν ib. 311a. So ἀλλʼ ἆρα, num, z.B. Euth. 9d ; – anders ἀλλʼ ἄρα – μὴ ὁ Κτήσιππος ἶν ὁ ταῦτʼ εἰπών, aber vielleicht war es nicht Ktesippus, Euthyd. 290e ; ἀλλʼ ἦ, eine leidenschaftliche Frage, auf die eine verneinende Antwort erwartet wird, ἀλλʼ ἦ μέμηνας Soph. El. 879, bist du denn rasend ? an eine andere Frage anknüpfend, an ?, vgl. Plat. Prot. 309c, auch wenn diese nicht bestimmt ausgedrückt ist, Phaedr. 261b. Häufig steht es mehrere Male hinter einander in lebhaften, durch Fragen dargestellten Folgerungen und Beweisen, ἀλλὰ χρημάτων – ; ἀλλὰ ταὐτόν μοί ἐστιν– ἀλλὰ δὴ φυγῆς τιμήσομαι Plat. Apol. 37c, Rep. II.382a ; so auch außer der Frage, Prot. 341d u. sonst.
5) οὐ μόνον – ἀλλὰ καί, wo auch, und oft nachdrücklicher, καί fehlt, schließt sich an 1) an u. stellt die beiden Satzglieder gleich. – Verbindungen von ἀλλά mit anderen Partikeln : ἀλλὰ καὶ ὧς Hom. Il. 1.116, ἀλλʼ οὐδʼ ὧς Od. 1.6 ; – ἀλλʼ ἄρα, sondern vielmehr, nach einer Verneinung, Il. 6.418, 12.320 ; Soph. aber nun, Trach. 502 ; – ἀλλὰ – γάρ, aber freilich, ἀλλʼ οὐ γάρ πως ἔστιν. aber es ist ja unmöglich, Od. 19.591 ; Her. 1.14, 9.27, u. sonst ; γάρ behält seine Bedeutung, daß es den Grund des Gegensatzes angibt, wenn derselbe auch nur aus dem Zusammenhange ergänzt werden muß, ἀλλὰ ζητῶ γάρ Plat. Charm. 165b ; – ἀλλὰ γὰρ δή Hipp. mai. 301b ; – über οὐ γὰρ – ἀλλά s. 2e ; – ἀλλὰ – γε, doch wenigstens, ἀλλὰ πειράσομαί γε, aber versuchen will ichʼs doch, Phaed. 63d ; die Stellen, wo ἀλλά γε neben einander stehen, sind unsicher ; – ἀλλὰ δή, bes. den Einwand eines Andern vorwegzunehmen, aber wirst du sagen, ἀλλὰ δὴ βελτίονα ἡμῶν αἱρήσεσθε Prot. 338c ; vgl. Stallb. zu Crit. p. 54 ; – ἀλλά που Hom. Il. 13.225 ; – ἀλλʼ ἤ, außer der Frage, wahrlich, s. oben ; – ἀλλʼ ἤτοι, aber freilich, indessen, teilweis einräumend. μέντοι γε, Plato, aber jedoch ; – ἀλλὰ μήν, aber doch, atqui ; – οὐ μὴν ἀλλὰ καί, verum tamen ; – ἀλλά περ, im Nachsatze nach εἰ, Il. 12.349, 362, wie auch ἀλλά τε den Nachsatz nach εἴ πέρ τε, εἴ περ γάρ einleitet, Il. 1.82, 10.226, 21.577, 22.192 ; – ἀλλʼ οὖν, aber doch ; – ἀλλʼ οὖν γε, aber doch wenigstens ; – ἀλλά – τοι, jedoch. – Im Nachsatze ἀλλά auf homerische Art περιττῶς Il. 24.771 ἀλλʼ εἴ τίς με καὶ ἄλλος ἐνὶ μεγάροισιν ἐνίπτοι –, –, ἀλλὰ σὺ τόν γʼ ἐπέεσσι παραιφάμενος κατέρυκες.

ἀλλά

[ἄλλος.]

• • 1

    Adversative particle, but Il. 1.24, 25, 94, 116, 125, etc.: Od. 1.6, 16, 22, 42, 48, etc.

    Elliptically: ἀλλʼ οὐ γάρ δʼ ἐθέλω . . . (but I say no more, for . . .) Il. 7.242: ἀλλʼ οὐ γάρ τις πρῆξις ἐγίγνετο (but they soon gave over, for . . . ) Od. 10.202 = 568, ἀλλʼ οὐ γάρ οἱ ἔτʼ ἦν ἴς ἔμπεδος (but it was of no avail, for . . . ) Od. 11.393. Cf. Od. 19.591.

  • 2

    Introducing an apodosis, yet, nevertheless: εἴ περ γὰρ . . . ἀλλʼ οὐ πείσονται Il. 8.154. Cf. Il. 1.82, Il. 12.349, Il. 16.38, Il. 24.771, etc.: εἰ . . . ἀλλʼ ἤδη παῖς τοῖος Od. 19.86, etc.

    Introducing a statement: ἀλλὰ μάλʼ ὤφελλες (why . . . ) Od. 4.472.

  • 3

    With imp. (or infin. as imp.) in command, challenge, entreaty, remonstrance, persuasion, encouragement, indignation, etc., nay but, come now ! ἴθι Il. 1.32, πίθεσθε Il. 1.259. Cf. Il. 1.393, Il. 1.508, Il. 1.565, Il. 2.163, 360, etc.: μένʼ αὖθι Od. 2.369, ὧδʼ ἔρδειν Od. 6.258. Cf. Od. 3.323, 380, Od. 4.28, 35, 379, etc.

    Sim. with subj.: ἴομεν Il. 6.526, etc.: φραζώμεσθα Od. 2.167, φθεγγώμεθα Od. 10.228, etc.

    With opt.: ἐπιτρέψειας ἕκαστα δμῳάων ἥ τις . . . Od. 15.24.

    With fut.: ἐρέω Od. 12.156.

    With ἄνα. See ἄνα1.

    For ἀλλʼ ἄγε (ἄγετε) see ἄγε.

ἀλλά

• A not combined with another particle.
• 1 following a neg. sentence, clause; clarifying a previous denial οὐ χθόνα ταράσσοντες οὐδὲ πόντιον ὕδωρ ἀλλὰ ἄδακρυν νέμονται βίοτον O. 2.65 κόρος, οὐ δίκᾳ συναντόμενος, ἀλλὰ O. 2.96 οὐδʼ ἔλαθʼ Αἴπυτον . ἀλλʼ ὁ μὲν Πυθῶνάδʼ ᾤχετʼ ἰὼν O. 6.37 ἐκέλευσεν μὴ παρφάμεν, ἀλλὰ Κρόνου σὺν παιδὶ νεῦσαι O. 7.67 οὐκ ἄτερ παίδων σέθεν, ἀλλʼ ἅμα O. 8.45 εὔχομαι μὴ θέμεν, ἀλλ O. 8.87 οὐδὲ γὰρ θεοὶ σεμνᾶν Χαρίτων ἄτερ κοιρανέοντι χοροὺς οὔτε δαῖτας· ἀλλὰ πάντων ταμίαι ἔργων ἐν οὐρανῷ O. 14.9 οὐ δύνανται νήπιοι κόσμῳ φέρειν ἀλλʼ ἀγαθοί P. 3.83 μή τινα λειπόμενον—μένειν – ἀλλʼ P. 4.186 ὃς οὐ ἀφίκετο ἀλλʼ P. 5.30 κατέκλασε γὰρ ἐντέων σθένος οὐδέν· ἀλλὰ κρέμαται P. 5.34 οὐ θεῶν ἄτερ, ἀλλὰ Μοῖρά τις ἄγεν P. 5.76 οὔθʼ – ἐφίλησεν ὁδοὺς οὔτε δείπνων τέρψιας ἀλλʼ P. 9.20 τὸ δὲ μόρσιμον οὐ παρφυκτόν ἀλλʼ ἔσται χρόνος οὗτος P. 12.30 οὐκ ἔραμαι πολὺν ἐν μεγάρῳ πλοῦτον κατακρύψαις ἔχειν, ἀλλʼ ἐόντων εὖ τε παθεῖν N. 1.32 οὐ λαθὼνἭραν ἐγκατέβα, ἀλλὰ θεῶν βασίλεα N. 1.39 οὐκ ἀνδριαντοποιός εἰμʼ· ἀλλʼ ἐπὶ πάσας ὁλκάδος, γλυκεῖʼ ἀοιδά, στεῖχʼ N. 5.2 εἴη μή ποτέ μοι τοιοῦτον ἦθος, Ζεῦ πάτερ, ἀλλὰ κελεύθοις ἁπλόαις ζοᾶς ἐφαπτοίμαν N. 8.35 οὐδὲ Κρονίων στείχειν ἐπώτρυν, ἀλλὰ φείσασθαι κελεύθου N. 9. 20. δένδρεά τʼ οὐκ ἐθέλει πάσαις ἐτέων περόδοις ἄνθος εὐῶδες φέρειν πλούτῳ ἴσον, ἀλλʼ ἐναμείβοντι N. 11.42 σαφὲς οὐχ ἕπεται τέκμαρ· ἀλλʼ ἔμπαν μεγαλανορίαις ἐμβαίνομεν N. 11.44 οὐ γὰρ ἦν πενταέθλιον, ἀλλʼ ἐφʼ ἑκάστῳ ἔργματι κεῖτο τέλος I. 1.26 οὐδέ ποτε ὑπέστειλʼ ἱστίον . ἀλλʼ ἐπέρα I. 2.41 οὐ γὰρ φύσιν ὠαριωνείαν ἔλαχεν· ἀλλʼ ὀνοτὸς μὲν ἰδέσθαι I. 4.50 σφετέρας δʼ οὐ φείσατο χέρσιν βαρυφθόγγοιο νευρᾶς Ἡρακλέης· ἀλλʼ Αἰακίδαν καλέων ἐς πλόον (νῦν ἄρχεται τῶν ἐπὶ μέρους, ἀκριβῶς τὸ ὅλον προεκθείς. Σ.) I. 6.35 τὸν μὲν οὐδὲ θανόντʼ ἀοιδαὶ ἔλιπον, ἀλλά οἱ I. 8.57 οὕνεκεν οὔ σε παιηόνων ἄδορπον εὐνάξομεν ἀλλʼ ἀοιδᾶν ῥόθια δεκομένα κατερεῖς Pae. 6.128 ἔριν οὐ παλίγλωσσον ἀλλὰ δίκας ὁδοὺς π[ις]τὰς ἐφίλη[ς.]ν Παρθ. 2. 64. οὐ κό]ρῳ ἀλλʼ ἀρετᾷ (e Σ supp. Lobel.) fr. 169. 15.
• 2 without preceding negative; modifying a previous statement
• • a ἀλλʼ αἶνον ἐπέβα κόρος O. 2.95 ἀλλʼ οὐ καλὰ δένδρεʼ ἔθαλλεν χῶρος O. 3.23 ἀλλά μιν οὐκ εἴασεν O. 7.61 οὐχ ὑπέμεινεν ὄλβον ἀλλά νιν ὕβρις εἰς ἀυᾴταν ὑπερᾴφανον ὦρσεν P. 2.28 ἀλλʼ οὐδὲ ταῦτα νόον ἰαίνει φθονερῶν P. 2.89 ἀλλʼ ἐπεὶ P. 3.38 ἀλλὰ κέρδει καὶ σοφίᾳ δέδεται P. 3.54 “οὐδʼ ἀπιθησέ νιν, ἀλλ” P. 4.36 οὐδὲ κομᾶν πλόκαμοι κερθέντες ᾤχοντʼ ἀγλαοί ἀλλʼ ἅπαν νῶτον καταίθυσσον P. 8.83 ἀθρόαις πέντε δραπὼν νύκτεσσιν ἔν θʼ ἁμέραις ἱερὸν εὐζοίας ἄωτον. ἀλλʼ ἐν ἕκτᾳ P. 4.132 “ἔσομαι τοῖος· ἀλλʼ ἤδη P. 4.157 ἀλλʼ ἤδη τελευτὰν κεῖνος αὐταῖς ἡμιθέων πλόος ἄγαγεν P. 4.210 σκιᾶς ὄναρ ἄνθρωπος. ἀλλʼ ὅταν αἴγλα διόσδοτος ἔλθῃ P. 8.96 ἀλλὰ χρονίῳ σὺν Ἄρει πέφνεν τε ματέρα P. 11.36 [ἄτᾳ codd.: ἀλλ coni. Boeckh. P. 11.55] ἀλλʼ ἐπεὶ ἐκ τούτων φίλον ἄνδρα πόνων ἐρρύσατο P. 12.18 εὗρεν θεός· ἀλλά νιν εὑροῖσʼ ἀνδράσι θνατοῖς ἔχειν, ὀνύμασεν κεφαλᾶν πολλᾶν νόμον P. 12.22 ἀλλά τι προσφέρομεν ἔμπαν ἢ μέγαν νόον ἤτοι φύσιν ἀθανάτοις N. 6.4 ἀλλὰ τὸ μόρσιμον ἀπέδωκεν N. 7.44 ἀλλὰ χαλκὸν μυρίον οὐ δυνατὸν ἐξελέγχειν N. 10.45 ἀλλʼ οὔ νιν φλάσαν N. 10.68 ἀλλὰ βροτῶν τὸν μὲν κενεόφρονες αὖχαι ἐξ ἀγαθῶν ἔβαλον N. 11.29 ἀλλʼ ἐγὼ Ἡροδότῳ τεύχων τὸ μὲν ἅρματι τεθρίππῳ γέρας I. 1.14 ἐν ὕπνῳ γὰρ πέσεν· ἀλλʼ ἀνεγειρομένα χρῶτα λάμπει I. 4.23 ἔτλαν δὲ πένθος οὐ φατόν· ἀλλὰ νῦν μοι Γαιάοχος εὐδίαν ὄπασσεν ἐκ χειμῶνος I. 7.37 ἀλλʼ ἐμοὶ δεῖμα μὲν παροιχόμενον καρτερὰν ἔπαυσε μέριμναν I. 8.11 ἀλλʼ οὔ σφιν ἄμβροτοι τέλεσαν εὐνὰν θεῶν πραπίδες I. 8.30 (Delos floated on the waves,) ἀλλʼ ἁ Κοιογένης ὁπότʼ ἐπέβα νιν, δὴ τότε τέσσαρες ἀπώρουσαν κίονες fr. 33d. 3. ὄλβον ἐγκατέθηκαν . ἀλλὰ[ ]ἐπέπεσε μοῖρα Pae. 2.63 ἀλλʼ οὔτε ματέρʼ ἔπειτα κεδνὰν ἔιδεν οὔτε Pae. 6.105 ἀλλά μιν Κρόνου παῖδες ἔκρυψαν Pae. 8.72 σῶμα δʼ ἐστὶ θνατόν. ἀλλʼ ᾧτινι μὴ λιπότεκνος σφαλῇ πάμπαν οἶκος, ζώει Παρθ. 1. 16. (a description of those that do not love Theoxenos,) ἀλλʼ ἐγὼ τάκομαι fr. 123. 10.
  • b where the qualification provides a climax, cf. 3. b. infra. ἐν μὲν Αἰτωλῶν θυσίαισι φαενναῖς Οἰνείδαι κρατεροί, ἐν δὲ Θήβαις, Περσεὺς δʼ ἐν Ἄργει, Κάστορος δʼ αἰχμὰ Πολυδεύκεός τʼ ἐπʼ Εὐρώτα ῥεέθροις. ἀλλʼ ἐν Οἰνώνᾳ I. 5.34
  • c simply introducing a new attitude ἀλλʼ ὥτε παῖς ἐξ ἀλόχου πατρὶ ποθεινὸς O. 10.86 ἀλλʼ ὅτʼ Αἰήτας ἄροτρον σκίμψατο P. 4.224 ἀλλʼ εὔχεται P. 4.293
• 3 introducing imperative, simm.
• • a imperative proper. ἀλλὰ Δωρίαν ἀπὸ φόρμιγγα πασσάλου λάμβαν O. 1.17 ἀλλʼ ὦ Κρόνιε παῖ Ῥέας, εὔφρων ἄρουραν ἔτι πατρίαν σφίσιν κόμισον λοιπῷ γένει O. 2.12 ἀλλὰ Κρόνου παῖ, Οὐλυμπιονίκαν δέξαι Χαρίτων θʼ ἕκατι τόνδε κῶμον (v. l. ἀλλʼ ὦ.) O. 4.6 ὦ Φίντις, ἀλλὰ ζεῦξον ἤδη μοι σθένος ἡμιόνων O. 6.22 ἀλλʼ ὦ Ζεῦ πάτερ, νώτοισιν Ἀταβυρίου μεδέων, τίμα μὲν ὕμνου τεθμὸν O. 7.87 ἀλλʼ ὦ Πίσας εὔδενδρον ἐπʼ Ἀλφεῷ ἄλσος, τόνδε κῶμον καὶ στεφαναφορίαν δέξαι O. 8.9 ἀλλὰ νῦν ἑκαταβόλων Μοισᾶν ἀπὸ τόξων Δία τε φοινικοστερόπαν σεμνόν τʼ ἐπίνειμαι ἀκρωτήριον Ἄλιδος O. 9.5 ὦ Μοῖσʼ, ἀλλὰ σὺ καὶ θυγάτηρ Ἀλάθεια Διός, ὀρθᾷ χερὶ ἐρύκετον ψευδέων ἐνιπὰν O. 10.3 ἀλλʼ ὅμως, κρέσσων γὰρ οἰκτιρμοῦ φθόνος, μὴ παρίει καλά P. 1.85 “ἀλλὰ καὶ σκᾶπτον μόναρχον καὶ θρόνος, τὰ μὲν ἄνευ ξυνᾶς ἀνίας λῦσον” P. 4.152 ἀλλʼ ἐπέων γλυκὺν ὕμνον πράσσετε N. 9.3 ἀλλʼ ἀνὰ μὲν βρομίαν φόρμιγγʼ, ἀνὰ δʼ αὐλὸν ἐπʼ αὐτὰν ὄρσομεν ἱππίων ἀέθλων κορυφάν N. 9.8 ἀλλʼ ὅμως εὔχορδον ἔγειρε λύραν N. 10.21 “ἀλλὰ τὰ μὲν παύσατε· βροτέων δὲ λεχέων τυχοῖσα υἱὸν εἰσιδέτω θανόντʼ” I. 8.35
  • b where the imperative denotes a climax. cf. 2b supra ἀπὸ Ταυγέτοιο μὲν Σκυρίαι δὲ . ὅπλα δʼ ἀπʼ Ἄργεος, ἅρμα Θηβαῖον, ἀλλʼ ἀπὸ τᾶς ἀγλαοκάρπου Σικελίας ματεύειν (ἀλλά om. codd. Athenaei.) fr. 106. 6.
  • c where the following sentence has imperative force “ἀλλὰ τούτων μὲν κεφάλαια λόγων ἴστε. λευκίππων δὲ δόμους πατέρων φράσσατέ μοι σαφέως.” P. 4.116 cf. I. 8.35
  • d introducing a wish, prayer ἀλλὰ σὺν δόξᾳ τέλος δωδεκάμηνον περᾶσαί νιν ἀτρώτῳ κραδίᾳ (Dissen: περάσαι σὺν codd.) N. 11.9 ἐλαύνεις τι νεώτερον ἢ πάρος; ἀλλά σε πρὸς Διός, ἱπποσόα θοάς, ἱκετεύω, ἀπήμονα εἰς ὄλβον τινὰ τράποιο Pae. 9.7
• 4 in various minor uses.
• • a introducing statement of intent by poet ἀλλʼ ἐμὲ χρὴ μναμοσύναν ἀνεγείροντα φράσαι O. 8.74, cf. P. 4.141 ἀλλὰ πάνδοξον Αἰολάδα σταθυὸν υἱοῦ τε Παγώνδα ὑμνήσω Παρθ. 2. 6.
  • b introducing oracular utterance “ἀλλὰ μιν ποταμῷ σχεδὸν μολόντα φύρσει” (elocutionem oraculi propriam agnovit Blass.) Pae. 2.73
  • c following a rhetorical question “τά κέ τις ἀνώνυμον γῆρας ἐν σκότῳ καθήμενος ἕψοι μάταν —; ἀλλʼ ἐμοὶ μὲν οὗτος ἄεθλος ὑποκείσεται” O. 1.84 τί κομπέω παρὰ καιρόν; ἀλλά με Πυθώ τε καὶ τὸ Πελινναῖον ἀπύει P. 10.4
• B compounded with other particles.
• 1 ἀλλὰ γάρ, ἀλλὰ γάρ.
• • a where both particles preserve their original force: yet since ἀλλὰ παρθένοι γὰρ τοῦτον ἔσχετε τεθμόν, κλῦτε νῦν Πα. 6. 53, cf. O. 4.1ff., Wil. on Eur., Her. 138.
  • b emphasising a main point in contrast to preceding: yet εἰ δὲ δή τινʼ ἄνδρα θνατὸν Ὀλύμπου σκοποὶ ἐτίμασαν, ἦν Τάνταλος οὗτος· ἀλλὰ γὰρ καταπέψαι μέγαν ὄλβον οὐκ ἐδυνάσθη O. 1.55 οὔτʼ ἰδεῖν εὔχοντο πεμπταῖον γεγενημένον. ἀλλʼ ἐν κέκρυπτο γὰρ σχοίνῳ O. 6.53 “ἀλλὰ γὰρ νόστου πρόφασις γλυκεροῦ κώλυεν μεῖναι” P. 4.32 χαλκέῳ τʼ Ἄρει ἅδον. ἀλλʼ ἁμέρᾳ γὰρ ἐν μιᾷ τραχεῖα νιφὰς πολέμοιο τεσσάρων ἀνδρῶν ἐρήμωσεν μάκαιραν ἑστίαν I. 4.16 (an enumeration of the glories of Thebes,) ἀλλὰ παλαιὰ γὰρ εὕδει χάρις (v. Schadew. 268⁵) I. 7.16
  • c emphasising a maxim, breaking off narrative. ἀλλὰ κοινὸν γὰρ ἔρχεται κῦμʼ Ἀίδα N. 7.30 ἀλλὰ γὰρ ἀνάπαυσις ἐν παντὶ γλυκεῖα ἔργῳ N. 7.52
  • d frag. ἀ]λλὰ γὰρ τʼ[ fr. 60a. 11.
• 2 ἀλλά τοι, ἀλλὰ τοι: emphatic, yet ἀλλά τοι ἤρατο τῶν ἀπεόντων P. 3.19 “ἀλλʼ ἄγε τῶνδέ τοι ἔμπαν αἵρεσιν παρδίδωμʼ” N. 10.82 ἀλλʼ Ὅμηρός τοι τετίμακεν διʼ ἀνθρώπων I. 4.37
• 3 ἀλλὰ μέν: opposing what precedes. ἀλλʼ ἐπεύξασθαι μὲν ἐγὼν ἐθέλω Ματρὶ P. 3.77
• 4 ἀλλʼ ἦ. ἀλλʼ ἦ μακ[ρ]ότερον fr. 6a. e.
• 5 ἀλλὰ γε. ἀλλʼ ὅ γε Μέλαμπος οὐκ ἤθελεν Pae. 4.28
• C
• • a frag. ἀλλʼ οἶος ἄπλατον κεράιζε fr. 93 ἀλλὰ θαυμάζω fr. 122. 13.
  • b dub. [ἀλλὰ καὶ (coni. Hermann: ἅμα codd. contra metr.) O. 1.104] [ἀλλὰ (codd. contra met.: ἄνα Kayser: ἄγε Maas.) O. 13.114] [ἢ πόντου κενέωσιν ἀλλὰ πέδον (codd. Dion. Hal. contra metr.: <˘> ἂμ Hermann.) Pae. 9.16]
  • c μὲν ἀλλά v. μέν.

ἀλλά (ἄλλος, cf. ceterum): but, nay but, but yet, yet; combined -ἀλλʼ ἄρα, ἀλλὰ γάρ, ἀλλʼ ἦ (τοι), ἀλλά τε, ἀλλὰ καὶ ὧς, ἀλλʼ οὐδʼ ὧς, etc.; very freq. after a negation (when ἄλλος or ἕτερος precedes, like ‘than,’ Il. 21.275), but also used like δέ correl. to μέν, and after concessive statements, yet, Il. 1.281; often in appeal, nay, Il. 1.32, and w. imp. or hortative subj., ἀλλʼ ἴομεν, esp. ἀλλʼ ἄγε, ἄγετε.

ἀλλά Conjunct., properly neut. pl. of ἄλλος (with changed accent)

• otherwise, but, stronger than δέ:
• • Ito oppose single clauses, but, Lat. autem, the preceding clause being negat., οὐ μόνον ἅπαξ, ἀλλὰ πολλάκις Plat.; so, οὐχ (or μὴ) ὅτι, οὐχ (or μὴ) ὅπως, are followed by ἀλλά or ἀλλά καὶ . . ., not only . . ., but . . .
  • • 2after a negative ἀλλά sometimes = ἀλλʼ ἤ, except, but, ἔπαισεν οὔτις ἀλλʼ ἐγώ Soph.
  • IIto oppose whole sentences, but, yet, Lat. at:— used by Hom., with imperat. or subj., to remonstrate, encourage, persuade, like Lat. tandem, ἀλλʼ ἴθι, ἀλλʼ ἄγε, ἀλλὰ ἴωμεν, Hom.
  • IIIjoined with other Particles, ἀλλʼ ἄρα, or, ἀλλʼ οὖν, but then, however, Hdt., etc.
  • • 2ἀλλὰ γάρ, Lat. enimvero, but really, certainly, Attic
    • 3ἀλλʼ ἦ in questions, Lat. an vero? ergo? Plat.: cf. ἀλλʼ ἤ (suo loco).