οὐδέ

οὐδέ, neg. Particle, related to μηδέ as οὐ to μή, partly Conj., partly Adv.:

• A CONJUNCTION, but not, mostly answering to μέν (sts. written divisim), Il. 5.138, 24.418; without μέν, 5.21, etc.: sts. the first οὐδέ, but not, is folld. by οὐδέ, nor, ἄλλοις μὲν πᾶσιν ἑήνδανεν, οὐδέ ποθʼ Ἥρῃ, οὐδὲ Ποσειδάωνʼ, οὐδὲ γλαυκώπιδι κούρῃ 24.25.
• • II more freq. and not, nor: sts. without a neg. preceding, Κίρκη δʼ ὡς ἐνόησεν ἔμʼ ἥμενον, οὐδʼ ἐπὶ σίτῳ χεῖρας ἰάλλοντα Od. 10.375; τραχὺς μόναρχος οὐδʼ ὑπεύθυνος A. Pr. 326, cf. 102, 259, al.; δεινὸν γάρ, οὐδὲ ῥητόν S. Ph. 756, cf. 996, OT 398, 868 (lyr.), Hdt. 1.97, etc.: after a neg. compd., ὃν ἠτίμησʼ Ἀγαμέμνων, οὐδʼ ἀπέλυσε θύγατρα Il. 1.95; ἀνήμεροι γὰρ οὐδὲ πρόσπλατοι ξένοις A. Pr. 716; ἄστιπτος οὐδʼ οἰκουμένη S. Ph. 2; ἄθικτος οὐδʼ οἰκητός Id. OC 39.
  • • 2 with a neg. preceding, nor, βρώμης δʼ οὐχ ἅπτεαι οὐ. ποτῆτος Od. 10.379; οὐκέτι σοὶ . . μένος ἔμπεδον οὐ. τις ἀλκή 22.226; οὐκ ἔχων βάσιν οὐ. τινʼ ἐγχώρων S. Ph. 692 (lyr.), cf. 681 (lyr.), 905, 955, X. Oec. 20.2, etc.: sts. the preceding neg. is itself οὐδέ, = and not, as in Od. 22.222; οὐδέ, = nor may be repeated any number of times, e.g. three times in S. OT 1378.—Sts. the neg. follows the whole word-group instead of preceding it, σιδήρῳ δὲ οὐδʼ ἀργύρῳ χρέωνται οὐδέν but iron or silver use they not at all, Hdt. 1.215; Θεσσαλοῦ μὲν οὐδʼ Ἱππάρχου οὐδεὶς παῖς Th. 6.55; ἁπλοῦν μὲν οὐ. δίκαιον οὐδὲν ἂν εἰπεῖν ἔχοι D. 22.4: but οὐδὲ . . οὐδέ never means neither . . nor (like οὔτε . . οὔτε); where this combination occurs, the first οὐδέ is used without reference to the second, e.g. καὶ μὴν οὐδʼ ἡ ἐπιτείχισις οὐδὲ τὸ ναυτικὸν ἄξιον φοβηθῆναι and moreover we have no reason to fear their fortifications, nor yet their navy, Th. 1.142.
  • III οὐδέ may also follow οὔτε, by an anacoluth., as in τε . ., δέ . . (v. οὔτε II.3); but οὔτε cannot follow οὐδέ.—Cf. μηδέ A. 2.
• B ADVERB, not even, in Hom. mostly with Advbs., οὐδʼ ῃβαιόν not even a little, no not a bit, not at all, Il. 2.386; οὐ. τυτθόν 1.354; οὐ. μίνυνθα 20.27; so also ἐπεὶ οὔ οἱ ἔνι φρένες οὐδʼ ἠβαιαί he has no sense, no not even a little, 14.141, cf. Od. 21.288; τότε μὲν εὖ ζῶντες, νῦν δὲ οὐ. ζῶντες Pl. R. 329a: freq. in Att., τούτῳ μὲν οὐ. διελέγετο he did not even exchange words with him, Lys. 3.31, cf. Ar. Nu. 425; οὐδʼ, εἰ γέγονεν, οἶδα D. 18.70, etc.: in the same sense, οὐ. γʼ Pl. Phd. 97a, 97b, 106b; οὐ. γʼ αὖ Id. R. 499a; οὐ. μήν X. Cyr. 3.3.50, etc.; Ep. οὐ. μέν Il. 9.374, etc.: in Att. freq. with εἷς (whence οὐδείς), οὐδʼ ἂν εἷς θύσειεν Ar. Pl. 137: sts. without elision, οὐδὲ εἷς ib. 1182, Herod. 1.45; οὐκ ἄλλʼ οὐ. ἕν Ar. Pl. 138, cf. Ra. 927; also οὐ. καθʼ ἕν Th. 2.87; οὐ. παρʼ ἑνός X. Cyr. 2.3.10, etc.—This οὐδέ freq. follows καί, and not even, καὶ οὐδʼ αὐτοὶ αὖ μόνον, ἀλλὰ καὶ . . Th. 7.56, cf. X. An. 3.2.4, etc.; also ἀλλʼ οὐδέ, most freq. in phrase ἀλλʼ οὐδʼ ὧς . . Il. 7.263, 9.351, etc.
• • II also not, not . . either, nor yet . ., ὁ δίκαιος τοῦ δικαίου δοκεῖ τί σοι ἂν ἐθέλειν πλέον ἔχειν; Answ. οὐδαμῶς . .; Qu. τί δέ; τῆς δικαίας πράξεως; Answ. οὐ. τῆς δικαίας Pl. R. 349b, cf. Ap. 19d, 21d, X. Mem. 3.11.4.
• C Repetition of οὐδέ and combination with οὐ:
• • I in Relat. as well as antec. clause, ὥσπερ οὐδʼ ηὔχετο, οὐδʼ ᾤετο Pl. Alc. 2.141a, cf. X. Cyr. 1.6.18.
  • II οὐ γὰρ οὐδέ, as ἀλλʼ οὐ γὰρ οὐ. νουθετεῖν ἔξεστί σε S. El. 595, cf. Aj. 1242, OT 287, etc.; οὐ. γὰρ οὐ. Il. 5.22, 6.130, Od. 8.32, Hdt. 4.16, etc.; οὐ. μὲν οὐ. Il. 2.703, etc.; οὐ μὰν οὐ. 23.441, etc.; cf. οὐ c.

οὐδέ, eigtl. nicht aber, aber nicht, in welcher Bdtg man aber lieber οὐ δέ getrennt schrieb, wenigstens bei den Attikern ; bei Hom. kann es einzeln noch so übersetzt werden, χραύσῃ μέν τʼ αὐλῆς ὑπεράλμενον, οὐδὲ δαμάσσῃ, Il. 5.138, vgl. 24.418 ; ἔνθʼ ἤτοι Μενέλαος ἀνώγει πάντας Ἀχαιοὺς – οὐδʼ Ἀγαμέμνονι πάμπαν ἑήνδανε, Od. 3.141 ; u. beim Entgegensetzen einzelner Wörter, Οὖτίς με κτείνει δόλῳ οὐδὲ βίηφιν, nicht aber mit Gewalt, 9.408 ; γυνὴ μὲν οὐδʼ ἀνὴρ ἔφυς, Soph. El. 997 ; vgl. noch Aesch. καὶ ζῶν με δαίσεις οὐδὲ πρὸς βωμῷ σφαγείς, Eum. 295 ; ὡς δούλους σαφῶς πατὴρ ἄρʼ ἐξέφυσεν, οὐδʼ ἐλευθέρους, Soph. Phil. 984, öfter. – Gew.
1) und nicht, auch nicht, ganze Sätze so verbindend, daß sie nicht gleichgestellt werden, sondern daß der zweite, als ein neu hinzukommender, vom vorigen unterschieden hervorgehoben wird, Hom. u. Folgde ; ὃν ἠτίμησʼ Ἀγαμέμνων, οὐδʼ ἀπέλυσε θύγατρα, Il. 1.95 ; Hom. verbindet oft οὐδὲ μὲν οὐδέ, aber doch nun nicht, auch ganz und gar nicht, 2.703, 5.22, 6.130, 10.299 ; οὐδὲ μὲν οὐδὲ ἔοικεν, Il. 12.212 ; οὐδὲ γὰρ οὐδέ τις ἄλλος, Od. 8.32 (vgl. 3); δάμναται οὐρανίαν γένναν οὐδὲ λήξει, Aesch. Prom. 165 ; ἐγώ σφε θάψω, οὐδʼ αἰσχύνομαι, Spt. 1020 ; auch mit vorausgehendem negativem Satze, σὺ δʼ οὐκ ἄπειρος οὐδʼ ἐμοῦ διδασκάλου χρῄζεις, und bedarfst auch nicht, Prom. 373 ; λεληθέναι σε φημὶ σὺν τοῖς φιλτάτοις αἴσχισθʼ ὁμιλοῦντʼ οὐδʼ ὁρᾶν, ἵνʼ εἶ κακοῦ, Soph. O.R. 367, öfter ; u. in Prosa überall, οὐκ ἔγωγε αὐτοὺς διώξω· οὐδὲ ἐρεῖ οὐδείς, Xen. An. 1.4.8, Folgde. Bisweilen ist aus οὐδέ eine Negation zum vorangehenden Satzgliede zu ergänzen : ἐκ δέ οἱ ταύτης τῆς γυναικὸς οὐδʼ ἐξ ἄλλης παῖδες ἐγένοντο, von dieser und auch von keiner andern Frau, d.i. er hatte von dieser Frau keine Kinder und auch von keiner andern Frau, Her. 5.92.2. – Hom. hat auch οὐδέ τε, und auch nicht, Il. 1.406, 11.437.
2) so auch in der Frage, wie das einfache οὐ, nicht auch ? οὐδὲ γὰρ οὗτος δολίαν ἄτην οἴκοισιν ἔθηκε ; Aesch. Ag. 1504 ; οὐδʼ ὄνομα πρὸς τούτων ξυνεμπόρων ἔχεις, Soph. Tr. 317, 1012.
3) mitten im Satze, wenn es sich nur auf ein einzelnes Wort bezieht, ist es auch nicht, nicht einmal, ἀλλʼ οὐδʼ ὥς, auch so, auch unter diesen Umständen nicht, oft bei Hom., und so οὐδʼ ἠβαιόν, οὐδὲ τυτθόν, οὐδὲ μικρόν, auch nicht ein wenig, gar nicht, οὐκ ἠξίωσαν οὐδὲ προσβλέψαι τὸ πᾶν, Aesch. Pr.om 215, öfter ; auch noch mit hinzutretendem πέρ, οὐδέ περ θανών, ούδέ περ κρατῶν, Aesch. Ch. 497, Suppl. 394 ; ἀρχὴν κλύειν ἂν οὐδʼ ἅπαξ ἐβουλόμην, Soph. Phil. 1223 ; ἀλλʼ οὐδʼ ἐσιδεῖν δύναμαί σε, O.R. 1303 ; so οὐδὲ ἕν, Ar. Plut. 138 ; οὐδʼ ἑνί, auch nicht Einem, nachdrücklicher als οὐδενί, Xen. An. 3.2.31 (vgl. οὐδείς, ούδέτερος); u. so ist auch eigtl. die homerische Vrbdg οὐδὲ μὲν οὐδέ zu erkl., wo sich das zweite οὐδέ auf ein einzelnes Wort bezieht, vgl. noch Xen. οὐδὲ γὰρ οὐδὲ τοῦτο ἐψεύσατο, Cyr. 7.2.20 ; oft ergibt der Zusammenhang den Gegensatz, ἴστε ὅτι οὐδʼ ἂν ἔγωγε ἐστασίαζον, auch ich würde nicht mich auflehnen, nämlich wie Xenophon gesagt hat, daß er sich nicht auflehnen werde, An. 5.9.32. Noch mehr hervorgehoben durch ἀλλά, οὐκ εἰς τὸ ἴδιον κατεθέμην ἐμοί, ἀλλʼ οὐδὲ καθηδυπάθησα, Xen. An. 1.3.3 (vgl. Diphil. bei Ath. VI.236c, τοῦτό μοι τὸ δεῖπνον ἀλλʼ οὐδʼ αἷμʼ ἔχει); ἐλπίζω μέντοι, οὐδὲ τοὺς πολεμίους μενεῖν ἔτι (auch nicht), οὐδὲ γὰρ νῦν ἐθέλουσι καταβαίνειν, denn auch jetzt nicht einmal, 4.6.18 ; ὥσπερ οὐδὲ γεωργοῦ ἀργοῦ οὐδὲν ὄφελος οὕτως οὐδὲ στρατηγοῦ ἀργοῦ οὐδὲν ὄφελος εἶναι, Cyr. 1.6.18 ; τότε μὲν εὖ ζῶντες, νῦν δὲ οὐδὲ ζῶντες, Plat. Rep. I.329b.
4) fangen zwei auf einander folgende Satzglieder mit οὐδέ an, so werden sie nicht in wechselseitiger Beziehung zu einander gleichgestellt, wie bei οὔτε … οὔτε, sondern nur einfach an einander gereiht, nicht … und nicht, auch nicht, οὐκ ἔχων βάσιν, οὐδέ τινʼ ἐγχώρων … οὐδʼ ὃς θερμοτάταν αἱμάδα κατευνάσειεν, Soph. Phil. 687 ff.; κοὐ βλέπεις, ἵνʼ εἶ κακοῦ, οὐδʼ ἔνθα ναίεις, οὐδʼ ὅτων οἰκεῖς μέτα, wo durch dieses wiederholte auch nicht ein größerer Nachdruck bezweckt wird, als durch das gleichstellende οὔτε, vgl. O.R. 1378 ; οὐδʼ ηὔχετο οὐδʼ ᾤετο, Plat. Alc. II, 141a ; bei Thuc. 1.142, καὶ μὴν οὐδʼ ἡ ἐπιτείχισις οὐδὲ τὸ ναυτικόν, ist das erste οὐδέ auf den ganzen Satz, das zweite auf das einzelne Wort zu beziehen, nicht einmal ihre Verschanzung ist zu fürchten, noch auch die Flotte ; vgl. Xen. An. 3.1.27 ; zuweilen folgt es auf οὔτε, wo es auch wieder eine neue Negation fast unvermutet hinzufügt und diese dadurch nachdrücklicher hervorhebt, οὔτε νικήσας λόγῳ, οὔτʼ εἰς ἔλεγχον χειρὸς οὐδʼ ἔργου μολών, Soph. O.C. 1299, was wir übersetzen können »geschweige denn der Tat« ; ὅτι οὔτε πολιτεία, οὔτε πόλις, οὐδέ γε ἀνὴρ ὁμοίως μήποτε γένηται τέλεος, Plat. Rep. VI.499b ; vgl. Il. 1.114, ἐπεὶ οὔ ἑθέν ἐστι χερείων οὐ δέμας, οὐδὲ φυήν, οὔτʼ ἂρ φρένας οὔτε τι ἔργα, wo die letzten beiden Bestimmungen gleichgestellt sind ; auch andere Abwechselungen finden sich, wie Eur. Hipp. 1336, ὃς οὔτε πίστιν, οὔτε μάντεων ὄπα ἔμεινας οὐδʼ ἤλεγξας, οὐ χρόνῳ μακρῷ σκέψιν γʼ ἔνειμας ; Her. 1.138, ἐς ποταμὸν δὲ οὔτε ἐνουρέουσι, οὔτε ἐμπτύουσι, οὐ χεῖρας ἐναπονίζονται, οὐδʼ ἄλλον οὐδένα περιορέωσι, wo sich das letzte Glied von dem vorigen merklich unterscheidend ihm gegenübertritt. – Auffallender ist dies Eiutreten von οὐδὲ nach einem einfachen οὔτε, was der Konstruktion immer eine merkliche Anakoluthie gibt, οὔτʼ εἴ τι μῆκος τῶν λόγων ἔθου πλέον θαυμάσας ἔχω, οὐδʼ εἰ πρὸ τοὐμοῦ προὔλαβες τὰ τῶνδʼ ἔπη, Soph. O.C. 1143 ; vgl. Plat. καὶ οὔθʼ ὅ, τι πέπονθεν οἶδεν οὐδʼ ἔχει φράσαι, er weiß weder, was ihm widerfahren, noch kann er es auch sagen, Phaedr. 255d ; auch nach einem vorangehenden τέ (vgl. οὔτε), πόλεμός τε οὐκ ἐνῆν οὐδὲ στάσις, Polit. 271c. – Es folgen auf οὐδέ dieselben Partikeln wie bei οὐ, οὐδὲ γάρ, οὐδέ γε, οὐδὲ μέν, wo überall diese ihre eigentümliche Bedeutung beibehalten.

οὐδέ

[οὐ δέ.]

Negative particle, in general use corresponding to οὐ as μηδέ to μή.

• • 1

    Adversatively, but not, yet not (cf. δέ 1) : βάλεν, οὐδʼ ἔρρηξεν χαλκός Il. 3.348. Cf. Il. 2.419, 753, Il. 3.302, Il. 4.127, 477, Il. 5.621, etc. : Od. 2.182, Od. 3.143, Od. 4.675, Od. 5.81, Od. 8.344, Od. 9.230, etc.

  • 2

    In continuation, and not, nor (cf. δέ 2) : ὃν ἠτίμησʼ Ἀγαμέμνων, οὐδʼ ἀπέλυσε θύγατρα Il. 1.95. Cf. Il. 1.97, 170, 173, 220, 330, 406, etc. : Od. 1.166, 296, 410, Od. 2.36, 82, 203, 296, etc.

  • 3

    Preceded by a negative, nor (sometimes rather to be translated or) : οὐ δέμας οὐδὲ φυήν Il. 1.115. Cf. Il. 1.132, 154, 155, 160, 181, 262, etc. : οὔ τι νοήμονες οὐδὲ δίκαιοι Od. 2.282. Cf. Od. 2.44, 63, 185, 210, 270, Od. 4.201, 240, Od. 6.201, etc.

  • 4

    Not even : οὐδέ με τυτθὸν ἔτεισεν Il. 1.354, οὐδʼ οἳ τόσοι ἦσαν Il. 3.190, ὅ γʼ ἄρʼ οὐδὲ θεὸν μέγαν ἅζετο Il. 5.434. Cf. Il. 4.387, Il. 9.351, etc. : Od. 1.6, 18, Od. 3.115, Od. 12.62, etc.

    Preceded by a negative : οὔ τις . . . οὐδʼ ἢν . . . Il. 1.90, οὐκέτʼ ἔπειτα . . . οὐδʼ ἠβαιόν Il. 2.380. Cf. Il. 2.489, Il. 3.443, etc. : Od. 1.204, Od. 2.118, Od. 3.14, etc.

    To be translated neither : οὐδὲ γὰρ αὐτῷ ὕπνος ἐπὶ βλεφάροισιν ἐφίζανεν Il. 10.25. Cf. Il. 16.852, etc. : οὐδʼ ὄπιθεν κακὸς ἔσσεαι Od. 2.270. Cf. Od. 17.273, etc.

  • 5

    Reechoing a negative for emphasis (cf. μηδέ 5) : οὐ μὰν οὐδʼ Ἀχιλεὺς μάρναται Il. 4.512, etc. : οὐ μέν σʼ οὐδὲ ἐῶσι κλαίειν Od. 4.805. Cf. Od. 5.212, Od. 8.159, etc.

  • 6

    After μή: μὴ ματήσετον, οὐδʼ ἐθέλητον . . . Il. 5.233. Cf. Il. 15.164, Il. 24.569.

  • 7

    With infin. : ἐπεὶ οὐδέ σε πεισέμεν οἴω Il. 5.252, etc. Cf. Od. 13.335, etc.

  • 8

    Giving a reason or explanation, for not (cf. δέ 3) : οὐδέ τί που ἴδμεν ξυνήϊα κείμενα πολλά Il. 1.124, οὐδέ τί πω σάφα ἴδμεν Il. 2.252. Cf. Il. 6.360, Il. 9.613, Il. 12.113, Il. 16.60, etc. : Od. 2.369, Od. 3.23, Od. 9.143, Od. 11.463, Od. 13.238, etc.

    Sim. with γάρ : οὐδὲ γὰρ ἡμετέρῃ βραδυτῆτι Τρῶες . . . Il. 19.411.

    With ἐπεί: ἐπεὶ οὐδὲ ἔοικεν (for it is not fitting) Il. 1.119. Cf. Il. 5.252, Il. 17.270, etc.

  • 9

    Introducing a negative principal clause after a temporal protasis (cf. δέ 4) : ὅτε δὴ . . . οὐδὲ μὲν εὕδοντας εὗρον Il. 10.181. Cf. Od. 10.18.

  • 10

    Repeated, the first connecting in one of the foregoing constructions with what precedes and the second attaching itself to a particular word : οὐδὲ μὲν οὐδʼ οἳ ἄναρχοι ἔσαν Il. 2.703, 726, οὐδὲ μὲν οὐδὲ Τρῶας εἴασεν εὕδειν (did not let them sleep either) Il. 10.299. Cf. Il. 17.24, etc. : οὐδέ κεν ἄλλως οὐδὲ θεὸς τεύξειεν Od. 8.176, οὐδὲ μὲν οὐδʼ ἔνθεν περ ἀπήμονας ἦγον ἑταίρους (not even thence) Od. 10.551.

    Repeated for emphasis : οὐδὲ γὰρ οὐδέ κεν αὐτὸς ὑπέκφυγε κῆρα (not even he) Il. 5.22, ἐπεὶ οὐδὲ μὲν οὐδὲ ἔοικε . . . (for of a surety it is not seemly) Il. 12.212, οὐδὲ γὰρ οὐδʼ ἐμέ φημι λελασμένον ἔμμεναι ἀλκῆς (neither do I . . .) Il. 13.269. Cf. Il. 6.130, Il. 18.117 : οὐδὲ γὰρ οὐδέ τις ἄλλος . . . (for never yet did . . .) Od. 8.32, Od. 10.327. Cf. Od. 21.319.

οὐδέ

• 1 following affirmative sent., cl.
• • a and . . . not ὡς δʼ ἄφαντος ἔπελες, οὐδὲ φῶτες ἄγαγον O. 1.46 ὣς ἔννεπεν, οὐδʼ ἀκράντοις ἐφάψατο ἔπεσι O. 1.86 περὶ θνατῶν δʼ ἔσσεσθαι μάντιν ἔξοχον, οὐδέ ποτʼ ἐκλείψειν γενεάν O. 6.51 ἤρειδεν δέ μιν Φοῖβος, οὐδʼ Ἀίδας ἀκινήταν ἔχε ῥάβδον O. 9.33 οὐδέ μιν φόρμιγγες δέκονται P. 1.97 φρενῶν ἔλαχε καρπὸν ἀμώμητον, οὐδʼ ἀπάταισι θυμὸν τέρπεται P. 2.74 οὐδʼ ἀπίθησέ νιν, ἀλλ P. 4.36 οὐδὲ κομᾶν πλόκαμοι ᾤχοντʼ ἀγλαοί, ἀλλ P. 4.82 οὐδʼ ἀλλοτρίων ἔρωτες ἀνδρὶ φέρειν κρέσσονες N. 3.30 οὐδέ μίν ποτε φόβος ἀνδροδάμας ἔπαυσεν ἀκμὰν φρενῶν N. 3.39 οὐδὲ θερμὸν ὕδωρ τόσον γε μαλθακὰ τεύχει γυῖα N. 4.4 σοφοὶ δὲ μέλλοντα τριταῖον ἄνεμον ἔμαθον οὐδʼ ὑπὸ κέρδει βλάβεν N. 7.18 οὐδʼ Ὑπερμήστρα παρεπλάγχθη N. 10.6 οὐδʼ ἀμόχθῳ καρδίᾳ προσφέρων τόλμαν παραιτεῖται χάριν N. 10.30 οὐδὲ παναγυρίων ξυνᾶν ἀπεῖχον καμπύλον δίφρον I. 4.28 οὐδʼ ἔστιν οὕτω βάρβαρος οὔτε παλίγγλωσσος πόλις, ἅτις οὐ Πηλέος ἀίει κλέος I. 6.24
  • b adversative, but — not οὐδʼ ἔλαθʼ Αἴπυτον ἐν παντὶ χρόνῳ κλέπτοισα θεοῖο γόνον O. 6.36 οὐδʼ ἔλαθε σκοπόν P. 3.27 οὐδέ ποτε ξενίαν οὖρος ἐμπνεύσαις ὑπέστειλʼ ἱστίον ἀμφὶ τράπεζαν I. 2.39
• 2 following a neg. sent., phrase, nor
• • a κέκριται πεῖρας οὔ τι θανάτου, οὐδʼ ὁπότε O. 2.32 οὐ χθόνα ταράσσοντες ἐν χερὸς ἀκμᾷ οὐδὲ πόντιον ὕδωρ ἀλλὰ O. 2.64 οὐκ ἔμεινʼ ἐλθεῖν τράπεζαν νυμφίαν οὐδὲ παμφώνων ἰαχὰν ὑμεναίων P. 3.17 “οὔ τί που οὗτος Ἀπόλλων οὐδὲ μὰν χαλκάρματός ἐστι πόσις Ἀφροδίτας” P. 4.87. “οὐ πρέπει νῷνχαλκοτόροις ξίφεσιν οὐδʼ ἀκόντεσσιν τιμὰν δάσασθαι” P. 4.148 οὐκ ἐρίζων ἀντία τοῖς ἀγαθοῖς οὐδὲ μακύνων τέλος οὐδέν P. 4.286 οὔ μιν ἄλυξεν, οὐδὲ μὰν βασιλεὺς Γιγάντων P. 8.17 καίπερ ἐφαμερίαν οὐκ εἰδότες οὐδὲ μετὰ νύκτας ἄμμε πότμος ἅντινʼ ἔγραψε δραμεῖν ποτὶ στάθμαν N. 6.6 αἰσιᾶν οὐ κατʼ ὀρνίχων ὁδόν· οὐδὲ Κρονίων ἀστεροπὰν ἐλελίξαις οἴκοθεν μαργουμένους στείχειν ἐπώτρυν N. 9.19 ἀλλʼ οὔ νιν φλάσαν οὐδʼ ἀνέχασσαν N. 10.69 οὐ φιλοκερδής πω τότʼ ἦν οὐδʼ ἐργάτις· οὐδʼ ἐπέρναντο γλυκεῖαι μαλθακόφωνοι ἀοιδαί I. 2.6—7. οὐ γὰρ πάγος οὐδὲ προσάντης ἁ κέλευθος γίνεται I. 2.33 οὔτοι τετύφλωται μακρὸς μόχθος ἀνδρῶν οὐδʼ ὁπόσαι δαπάναι ἐλπίδων ἔκνιξʼ ὄπιν† I. 5.57 κεῖνον οὐ σὴς οὐδὲ κὶς δάπτει (v. l. οὐ κὶς) fr. 222. 2. στῆναι μὲν οὐ θέμις οὐδὲ παύσασθαι φορᾶς ?fr. 358. irregularly coordinated, ἅτις οὐ Πηλέος ἀίει κλέος οὐδʼ ἅτις Αἴαντος Τελαμωνιάδα καὶ πατρός I. 6.26
  • b οὔτε οὐδέ. τοῖς οὔτε νόστος ὁμῶς ἔπαλπνος ἐν Πυθιάδι κρίθη, οὐδὲ μολόντων πὰρ ματέρʼ ἀμφὶ γέλως γλυκὺς ὦρσεν χάριν P. 8.85
  • c τε οὐ οὐδέ. Οὐλυμπίᾳ τε Θεόγνητον οὐ κατελέγχεις, οὐδὲ Κλειτομάχοιο νίκαν Ἰσθμοῖ θρασύγυιον P. 8.37
  • d οὐδὲ οὐδέ. ἐξίκετʼ οὐδʼ ἀνέμους ἔ[λ]ᾳ[θ]εν οὐδὲ τὸν εὐρυφαρέτραν ἑκαβόλον Pae. 6.110 οὐδὲ πελέκεις οὐδὲ Σειρήν (“[οὐ]-οὐδὲ οὐδὲ to be presumed, Zuntz, C. R., 1935, 5) ?fr. 339.
  • e οὔτοι οὐδέ. οὔτοι με ξένον οὐδʼ ἀδαήμονα Μοισᾶν ἐπαίδευσαν κλυταὶ Θῆβαι fr. 198a.
  • f fragg. ]γονουτουν ἀμπελ[ ]ιατων οὐδʼ Ἀχελωιο[ (οὔτʼ ὦν οὐδὲ vid. Lobel) Πα. 13. c. 11. ἀνδροφθόρον, οὐδὲ σιγᾷ κατερρύη fr. 177b. ]αιων οὐδέ μ[ιν fr. 51 f. c. 5.
• 3 not . . . even οὐδʼ ἂν χρόνος δύναιτο θέμεν O. 2.16 οὐδὲ γὰρ θεοὶ σεμνᾶν Χαρίτων ἄτερ κοιρανέοντι χοροὺς οὔτε δαῖτας (Schneidewin: οὔτε codd.) O. 14.8 ἀλλʼ οὐδὲ ταῦτα νόον ἰαίνει φθονερῶν P. 2.89 τὰν οὐδὲ Πορφυρίων μάθεν P. 8.12 τὸν μὲν οὐδὲ θανόντʼ ἀοιδαὶ ἔλιπον (Boeckh: οὔτε codd.) I. 8.56

οὐδέ : (but not), and not, nor, not even; never a correlative word, but always (except when meaning ‘but not’) adding a new negation after a previous one expressed or implied; if οὐδέ occurs at the beginning of several successive clauses, the first one refers to some previous negation just as much as the 2d or the 3d, Τηλέμαχ, οὐδʼ ὄπιθεν κακὸς ἔσσεαι οὐδʼ ἀνοήμων, not even in the future, i. e. even as not in the past, Od. 2.270. οὐδὲ γὰρ οὐδέ, doubled for emphasis, no, not at all, Il. 5.22, etc. (When the meaning is ‘but not,’ it would be well to write οὐ δέ separately, as this usage is essentially different from the other one. See μηδέ.)

οὐδέ

• οὐ δέ, Negat. Particle, related to μηδέ as οὐ to μή·
• • Ias Conjunct., but not, answering to μέν, ἄλλοις μὲν πᾶσιν ἐήνδανεν, οὐδέ ποθʼ Ἥρῃ, οὐδὲ Ποσειδάωνʼ, οὐδὲ γλαυκώπιδι κούρῃ Il.:— and not, nor, Lat. neque, nec, τραχὺς μόναρχος οὐδʼ ὑπεύθυνος Aesch.; ἄθικτος οὐδʼ οἰκητός Soph.
  • • 2with a simple negat. preceding, nor, οὐκέτι σοὶ μένος ἔμπεδον οὐδέ τις ἀλκή Od.
  • IIwhen οὐδέ is repeated at the beginning of two following clauses, the first οὐδέ is often adverbial (infr. III), not even . ., nor yet . ., marking a stronger opposition than οὔτε . ., οὔτε, neither . ., nor . ., Od., Attic
  • IIIas adv. not even, Lat. ne . . quidem, οὐδʼ ἠβαιόν not even a little, not at all, οὐδὲ τυτθόν, οὐδὲ μίνυνθα Il., Attic:—before ἕν (one) it is not elided, οὐδὲ ἕν Ar.
  • • 2οὐδέ is often repeated with other negatives: ἀλλʼ οὐ γὰρ οὐδὲ νουθετεῖν ἔξεστί σε Soph.; so, οὐδὲ γὰρ οὐδέ Il., etc.