ἀμφισβητητικός
ἀμφισβητητικός, fond of disputing, disputatious, contentious
ἀμφισ-βητητικός, ή, όν,
- fond of disputing, disputatious, contentious, οἱ περὶ λόγους ἀ. Pl. Plt. 306a:—ἡ -κή (sc. τέχνη) art of disputing, Sph. 226a; τὸ -κόν argumentation, ib. 225b.
1 discutidor
οἱ περὶ λόγων ἀ.
2 subst. ἡ ἀ. arte de la discusión Pl.Sph.226a,
τὸ ἀ.
controversia
ἀμφισβητητικός, ή, όν, propre à la controverse, Plat. Pol. 306a : ἡ -ική (s. e. τέχνη) Plat. Soph. 226a, l’art de la controverse ; τὸ ἀμφισβητητικόν, Plat. Soph. 225a, la controverse.
ἀμφισβητητικός, streitsüchtig, Plat. Polit. 306a ; ἡ -κή, die Kunst zu streiten, zu disputieren, Soph. 226a.