ἀνήσσητος
ἀνήσσητος, Dor. ἀνήσσᾱτος, ον,
- unconquered, Theoc. 6.46.
*ἀν·ήσσητος, dor. ἀν·άσσατος, ος, ον [σᾱ] non vaincu, invincible, Thcr. Idyl. 6, 45.
Étym. ἀν-, ἡσσάομαι.
ἀνήσσητος, unbesiegt, dor. ἀνάσσατοι, Theocr. 6.46.
ἀνήσσητος
= ἀήσσητος, Theocr.