ἀνελέητος
ἀνελέητος, without pity
ἀνελέητος, ον,
- without pity, Arist. Phgn. 808b1; εἰς ἀδελφόν Lib. Decl. 47.32.
ἀν·ελέητος, ος, ον :
1 indigne de pitié, Arstt. Physiogn. 3, 14 ||
2 sans pitié, Lib. 4, 678.
Étym. ἀν-, ἐλεέω.
ἀνελέητος, v.l. für ἀνηλέητος, Aesch. 2.163 ; Lycurg. 148.