ἄνελκτος
ἄνελκτος, inextensible
ἄνελκτος, ον,
- inextensible, Arist. Mete. 385a16, 386b14.
no dúctil
ἄν·ελκτος, ος, ον, qu’on ne peut tirer, Arstt. Meteor. 4, 9.
Étym. ἀν-, ἕλκω.
ἄνελκτος, inextensible
no dúctil