ἀντίφρασις
ἀντίφρασις, antiphrasis
ἀντίφρᾰσις, εως, ἡ, (ἀντιφράζω) Rhet. and Gramm.,
- antiphrasis, i.e. the use of words of good sense in place of those of a contrary sense, Εὐμενίδες for Ἐρινύες, πόντος εὔξεινος for ἄξεινος, Ath. 3.90b; or οὐδʼ ἄρα . . γήθησεν for ἐλυπήθη, Trypho Trop. 2.15; κατʼ ἀντίφρασιν Corn. ND 4, Erot. s.v. ἀσήμοις, Herm. in Phdr. p.176 A., Porph. Chr. 87.
- II expression by means of negation, Anon. Fig. p.212 S.
I ret.
1 antífrasis figura que consiste en el empleo de una palabra por su opuesta, por tabú lingüístico p. ej. Εὐμενίδες por Ἐρινύες, πόντος εὔξεινος por ἄξεινος Ath.90b,
ἀντίφρασίς ἐστι λόγος δι' ἐναντίου τὸ ἐναντίον σημαίνων
κατ' ἀντίφρασιν
2 lítote figura que consiste en negar lo contrario de lo que se quiere afirmar
οὐδ' ἄρα ... γήθησεν por ἐλυπήθη
II argumento contrario
τοῦ φιλοσόφου
ἀντίφρασις, εως (ἡ) [ᾰσ] antiphrase, c. à d. désignation d’une chose par un mot de signification contraire ; p. ex. πόντος εὔξεινος p. ἄξεινος, Ath. 90b ; Rhét. 8, 722 W.
Étym. ἀντιφράζω.
ἀντίφρασις, ἡ, Benennung, die mit dem Wesen des Benannten im Widerspruch steht, Ath. III.90b, z.B. πόντος εὔξεινος für ἄξεινος.