ἀραιόδους
ἀραιόδους, with thin-set teeth
ἀραιόδους, οντος, ὁ, ἡ,
- with thin-set teeth, Arist. HA 501b23, cf. Pr. 963b20 (dub. l.).
que tiene los dientes separados Arist.HA 501b23, Pr.963b20.
ἀραι·όδους, -όδοντος (ὁ, ἡ) [ᾰ] aux dents rares, Arstt. H.A. 2, 3, 2.
Étym. ἀραιός, ὀδούς.
ἀραιόδους, οντος, mit spärlichen Zähnen, mit Zahnlücken, Arist. H.A. 2.3, 13.