ἀρτιτόκος
1 que acaba de parir, recién parida de anim.
βόες
ὄνους πεντακοσίας ἀρτιτόκους καθ' ἡμέραν ἀμέλγεσθαι
• de pers.
ὤλετο ... ἀ.
2 de la recién parida
κόλπος
ἀρτι·τόκος, ος, ον [ῐ] qui vient d’enfanter, Opp. C. 3, 119 ; Anth. 7, 729 ; 9, 2.
Étym. ἄ. τίκτω.
ἀρτιτόκος, eben erst geboren habend, Tymn. 6 (VII.729); Tib. III. 1 (IX.2).