ἀστρῷος
ἀστρῷος, starry
ἀστρῷος, α, ον (also ος, ον Sch. A.R. 1.936),
- starry, οἶκος AP 9.400 (Pall.); ἀ. ἀνάγκη the law of the stars, ib. 505.14; ἀ. οὐρανοῦ διάθεσις Phlp. in Mete. 117.20; ἀ. θεοί Procl. in Cra. p.49 P.; ψυχαί ib. p.87 P., Herm. in Phdr. p.130 A.; σώματα Alex.Aphr. Pr. 1.116.
1 de las estrellas
ἀ. ἀνάγκη
ley de las estrellas
2 estrellado
ἀ. οὐρανοῦ διάθεσις
3 estelar
τῆς παρθένου τὸν οἶκον ἀστρῷον βλέπων
θεοί
ψυχαί
σώματα
ἀστρῷος, α, ον, des astres, qui concerne les astres, Anth. 9, 400 et 505.
Étym. ἄστρον.
ἀστρῷος, von den Sternen herrührend, ἀνάγκη Epigr. (IX.505.14); οἶκος, von einem Sternbilde, Pallad. 115 (IX.400); aber ἀετός, ein den Sternen zugewandter Adler.
ἀστρῷος
ἄστρον
- starry, Anth.; ἀστρ. ἀνάγκη the law of the stars, Anth.