ἁγηλατέω
ἁγηλατέω-ῶ [ᾰᾰ] repousser comme un objet impur, chasser, exiler, Hdt. 5, 72 ; Soph. O.R. 402 ||
➳ Ion. ἀγηλατέω, Hdt. l. c.
Étym. ἁγήλατος.
ἁγηλατέω, (VLL φυγαδεύειν, ἐναγεῖς τινὰς ἐλαύνειν), Her. 5.72 u. Soph. O.R. 403, als einen Fluchbeladenen verbannen (ἅγος - ἐλαύνειν u. dah. mit dem spirit. asper zu schreiben).