ἁδύς

ἁ¯δύς (ἁδεῖα, -είας, -εῖαν; -είας, -εῖαι: ἁδύ acc.: superl. ἁδίσταν.) γλεφάρων ἁδὺ κλάιθρον (sc. ὕπνον.) P. 1.8

• 1εἴπερ τι φιλεῖς ἀκοὰν ἁδεῖαν αἰεὶ κλύειν P. 1.90 ἁδείας ἐνίπτων ἐλπίδας P. 4.201” ἁδείας τυχεῖν τὸ πρῶτον εὐνᾶς” P. 9.41 ἁδεῖαί γε μὲν ἀμβολάδαν ἐν τελεταῖς δὶς Ἀθαναίων μιν ὀμφαὶ κώμασαν (ἁδείᾳ ἐν τελετᾷ Σγρ.) N. 10.33 ἁδεῖα δʼ ἔνδον μιν ἔκνιξεν χάρις I. 6.50 ὅστις ἐὼν καλὸς εἶχεν Ἀφροδίτας εὐθρόνου μνάστειραν ἁδίσταν ὀπώραν I. 2.5