ἄμομφος
ἄμομφος, blameless
ἄμομφος, ον, (μομφή)
- blameless, A. Eu. 475; πρὸς ὑμῶν ib. 678.
- II Act., having nothing to complain of, cj. Robortellus for ἄμορφος, ib. 413.
1 irreprochable
πόλει
πρὸς ὑμῶν
ἄμομφος· ἄπταιστος
2 que no tiene motivo de queja
λέγειν δ' ἄμομφον ὄντα τοὺς πέλας κακῶς
injuriar a los demás sin motivo de queja
ἄ·μομφος, ος, ον :
1 sans reproche, Eschl. Eum. 475 ||
2 qui n’a pas à faire de reproche, Eschl. Eum. 413.
Étym. ἀ, μομφή.
ἄμομφος, (μομφή), tadellos, Aesch. Eum. 453, 648 ; aber 391, der nichts zu tadeln hat.
ἄμομφος
μομφή
- blameless, Aesch.