ἐάφθη
ἐάφθη, seul. dans : ἐπὶ δ’ ἀσπὶς ἐ. Il. 13, 543 ; ἐπ’ αὐτῷ ἀσπὶς ἐ. Il. 14, 419, son bouclier resta attaché à son corps, c. à d. l’homme et le bouclier tombèrent ensemble (de ἅπτω 1) ; sel. Aristarque, mais moins bien, le bouclier suivit son corps.
Étym. de ἕπομαι.
ἐάφθη, oder ἑάφθη, Ableitung und Bedeutung ungewiß ; bei Homer zweimal : Il. 13.543 ἐκλίνθη δʼ ἑτέρωσε κάρη, ἐπὶ δʼ ἀσπὶς ἑάφθη καὶ κόρυς, ἀμφὶ δέ οἱ θάνατος χύτο θυμοραϊστής ; Il. 14.419 ἃς ἔπεσʼ Ἕκτορος ὦκα χαμαὶ μένος ἐν κονίῃσιν. χειρὸς δʼ ἔκβαλεν ἔγχος, ἐπʼ αὐτῷ δʼ ἀσπὶς ἑάφθη καὶ κόρυς, ἀμφὶ δέ οἱ βράχε τεύχεα ποικίλα χαλκῷ. Gemeint in beiden Stellen ist wohl, daß der Schild auf den Gefallenen sank. Aristarch schrieb ἑάφθη mit spir. asp. und leitete das Wort von ἕπεσθαι ab, s. Scholl. Herodian. Il. 13.543 ; Andere dachten an ἅπτω (vgl. Τρώεσσι δὲ κήδεʼ ἐφῆπται u. Aehnliches), Andre an ἐάω ; s. Scholl. Il. 14.419 Apoll. Lex.Hom. p. 61.30, Epimer. in Cram. An. Ox. 1.168.14 La Roche Hom. Textkritik S. 230 Buttmann Lexik. 2.138 Spitzner Excurs. Il. 24.