ἐάω
ἐάω, ἐάω, permit, allow (+ acc. + inf.); let go, dismiss
- Αsuffer, permit, c. acc. pers. et inf., τούσδε δʼ ἔα φθινύθειν leave them alone to perish, Il. 2.346; αἴ κεν ἐᾷ με . . ζώειν Od. 13.359, etc.; ἐᾶν οἰκεῖν Th. 3.48, cf. IG 1(2).1; ἐ. τοὺς Ἕλληνας αὐτονόμους ib. 2.17.9; ἐᾶν ἄκλαυτον, ἄταφον S. Ant. 29, cf. Tr. 1083; ἐᾶν τί τινι Plu. Apophth. Lac. 2.233d:—so in Pass., Κρέοντί γε θρόνους ἐᾶσθαι should be given up, S. OC 368.
- b concede, allow in argument, c. acc. et inf., Pl. Prm. 135b.
- 2 with neg., οὐκ ἐᾶν not to suffer: hence, forbid, prevent, τρεῖν μʼ οὐκ ἐᾷ Παλλὰς Ἀθήνη Il. 5.256; εἴπερ γὰρ φθονέω τε καὶ οὐκ εἰῶ διαπέρσαι 4.55; esp. of the law, Aeschin. 3.21; δμωὰς δʼ οὐκ εἴας προβλωσκέμεν Od. 19.25, etc.: used elliptically with ἀλλά following, οὐκ ἐῶν φεύγειν, ἀλλὰ [κελεύων] μένοντας ἐπικρατέειν Hdt. 7.104, cf. Th. 2.21; also, persuade or advise not to do . ., Id. 1.133: an inf. may freq. be supplied, οὐκ ἐάσει σε τοῦτο will not allow thee [to do] this, S. Ant. 538; κἂν μηδεὶς ἐᾷ even if all men forbid, Id. Aj. 1184, cf. Ph. 444:—so in Pass., οὐκ ἐᾶσθαι, c. inf., to be hindered, E. IT 1344, Th. 1.142, D. 2.16.
- II let alone, let be, c. acc., ἔα χόλον Il. 9.260; μνηστήρων μὲν ἔα βουλήν heed not the suitors’ plan, Od. 2.281; ἐπεί με πρῶτον ἐάσας as soon as thou hast dismissed me, Il. 24.557, cf. 569, 684; ἤ κέν μιν ἐρύσσεαι, ἦ κεν ἐάσῃς or wilt leave him alone, 20.311, cf. Hdt. 6.108, etc.; ἐάσωμεν ἕκηλον αὐτόν S. Ph. 825; [πρᾶγμα] ἀκάθαρτον ἐᾶν Id. OT 256; τὰ παθήματα . . παρεῖσʼ ἐάσω Id. OC 363, cf. Th. 2.36; ἐᾶν φιλοσοφίαν Pl. Grg. 484c: c. inf., ἐπὶ Σκύθας ἰέναι . . ἔασον let it alone, Hdt. 3.134; κλέψαι μὲν ἐάσομεν Ἕκτορα we will have done with stealing Hector, Il. 24.71; ἐᾶν περί τινος Pl. Prt. 347c, etc.; ἐῶ γὰρ εἰ φίλον D. 21.122: abs., ἀλλʼ ἄγε δὴ καὶ ἔασον have done, let be, Il. 21.221, cf. A. Pr. 334; οὐ χρὴ μάχεσθαι πρὸς τὸ θεῖον, ἀλλʼ ἐᾶν E. Fr. 491.5; θεὸς τὸ μὲν δώσει, τὸ δʼ ἐάσει he will give one thing, the other he will let alone, Od. 14.444:—Pass., ἡ δʼ οὖν ἐάσθω S. Tr. 329, etc.
- 2 for ἐᾶν χαίρειν, v. χαίρω sub fin. (ἐϝάω, cf. ἔβασον· ἔασον, and εὔα· ἔα, Hsch. who also has ἔησον· ἔασον.)
I sent. separat. ‘abandonar’
1 dejar, dejar de lado o a un lado c. ac. de abstr. o concr.
μνηστήρων μὲν ἔα βουλήν
θεὸς δὲ τὸ μὲν δώσει, τὸ δ' ἐάσει
ἔα δὲ χόλον
ἐάσας ἤδη φιλοσοφίαν
τὴν μὲν (ὁδόν) ἐᾶν ἀνόητον ἀνώνυμον
τὰς ἀγκύρας περιελόντες εἴων εἰς τὴν θάλασσαν
habiendo soltado las anclas las dejaban caer al mar
• c. ac. de pers. dejar tras de sí al morir
τέκνα τέκνων ἐασάμην
ἤασεν δὲ θυγατέρας ... τέσερις (sic)
• gener. abs. dejar las cosas como están, dejar en paz
ἀλλ' ἄγε δὴ καὶ ἔασον
mas ¡ea! déjalo estarοὐ χρὴ μάχεσθαι πρὸς τὸ θεῖον, ἀλλ' ἐᾶν
τὴν μὲν πολιτείαν ἐᾶν καὶ μὴ κινεῖν
dejar la constitución quieta y no trastornarla bajo pena de muerteἔασεν (l. -ον) με ἄχρι οὗ παραγένηται Διονύσιος
ἡ δ' οὖν ἐάσθω
con que déjesela en pazἢν δὲ ἐξαρθρήσαντα ἕλκος ποιησάμενα ἐξίσχῃ, ἐώμενα ἀμείνω
si al dislocarse, habiéndose hecho una herida, (los huesos) asoman al exterior, lo mejor es dejarlos
2 c. inf. concert. renunciar a, abandonar una idea o un plan
κλέψαι ... ἐάσομεν ... λάθρῃ Ἀχιλλῆος ... Ἕκτορα
ἐπὶ Σκύθας ... ἰέναι ἔασον
ἐῶ λέγειν ποσάκις
excuso decir cuántas veces
3 ref. la palabra omitir
τὰ μὲν παθήμαθ' ... παρεῖσ' ἐάσω
omitiré los padecimientos pasando de largoἐ. τὰ πλεῖστα
4 c. predic. o adv. de modo dejar de determinada manera, c. ac. de pers.
τὸν δ' ... ἐᾶν δ' ἄκλαυτον, ἄταφον
ἐάσωμεν ... ἔκηλον αὐτόν
dejémoslo tranquiloἜριν δ' ἀγέραστον ἐάσας
τὸ πρᾶγμα ἀκάθαρτον ... ἐᾶν
οὔτ' ἀκίνητον ἐᾷ τὴν γλῶτταν
ἢν μὲν τύχῃ ἁπαλὸν τὸ δέρμα ... ἐᾶν οὕτως
II como verb. de voluntad, c. inf. no concert.
1 gener. dejar, permitir
τούσδε δ' ἔα φθινύθειν
a éstos déjalos que perezcanμε ... ἔασας ... ζώειν
τρεῖν μ' οὐκ ἐᾷ Παλλὰς Ἀθήνη
Palas Atenea me impide huir despavoridoδμῳὰς δ' οὐκ εἴας προβλωσκέμεν
οὐκ ἐῶν φεύγειν ... πλῆθος ἀνθρώπων
οὐδ' ἐκ μὴ ἐόντος ἐάσσω φάσθαι σ' οὐδὲ νοεῖν
de lo que no es no te dejaré ni decirlo ni concebirloτοὺς δ' ἄλλους ἐᾶν οἰκεῖν
οἱ μὲν κελεύοντες ἐπεξιέναι, οἱ δέ τινες οὐκ ἐῶντες
ἐᾶσαι τούτους πρότερον θαρσῆσαι
ὅπως ἂν Λακεδ[αιμό]νιοι ἐῶσι τς Ἕλληνας ... ἡσυχίαν ἄγειν
ἔα χαίρειν τὸν ... ποιητήν
οὐκ ἔασα αὐτοὺς πολεμῆσαι
εἴ περ ... οὐκ εἰῶ διαπέρσαι
por mucho que yo no permita saquearlas
2 lóg. admitir un argumento
εἴ γέ τις δὴ ... μὴ ἐάσει εἴδη τῶν ὄντων εἶναι
si alguien no admitiese que existen clases de seres
3 en expr. braquilógica, sin inf. consentir, tolerar
οὐκ ἐάσει τοῦτο γ' ἡ Δίκη
κἂν μηδεὶς ἐᾷ
aunque no lo consienta nadie
III sent. ‘dar’, c. ac. y dat. dejar
Σάμον αὐτοῖς μόνην ἐᾶσαι
a éstos dejarles sólo Samos
• dejar en herencia, por testamento, legar
αὐτῇ (τῇ βουλῇ) στεφανωτικόν ... (δηνάρια) ͵γ
πᾶσαν τὴν ὑπόστασιν ἣν εἴασεν αὐταῖς ὁ αὐτῶν πατήρ
• tb. en v. med.
αὐτοῖς ἦν ἔρις Κρέοντί τε θρόνους ἐᾶσθαι
rivalizaban por dejar el trono a Creonte
IV sent. ‘esperar’, medic., en recetas dejar c. inf. no concert.
ἐᾶν τακῆναι
dejar fundirseἐᾶσαι καταστῆναι
dejar que repose
•De *sewa-, para la que no son muy convincentes los paralelos ai. savi-tar- ‘que impulsa’ ni aaa. vir-sūmen ‘descuidar’.
1. laten, toelaten, toestaan om, met acc. (van pers.) en inf.:
2. (achterwege) laten, opgeven, afzien van, met rust laten, met acc. van pers.:
lassen ;
1) zulassen, geschehen lassen ; αἴ κεν ἐᾷ πρόφρων με Διὸς θυγάτηρ – αὐτόν τε ζώειν Od. 13.359. So Her. 6.108 u. oft bei Attikern, teils absolut, teils mit acc. c. inf.; auch so, daß εἶναι zu fehlen scheint, αὐτονόμους ἐᾶν πολίτας Xen. Hell. 3.1.17, öfter, mit εἶναι, 6.4.2. Mit der Negation (οὐκ ἐᾶν) bedeutet es nicht bloß : nicht zulassen, τρεῖν μʼ οὐκ ἐᾷ Παλλάς Il. 6.256, vgl. Od. 21.233, sondern : abhalten, verhindern, verbieten, οὐκ εἰῶ διαπέρσαι Il. 4.55 ; κἂν μηδεὶς ἐᾷ, auch wenn es Alle verhindern, Soph. Aj. 1184 ; οὐκ ἐάσει τοῦτό γʼ ἡ δίκη σε, das wird dir das Recht nicht gestatten, Ant. 538 ; ἀνώγει δὲ τὠυτὸ αἰεὶ (ὁ νόμος) οὐκ ἐῶν φεύγειν, ἀλλὰ μένοντας ἐπικρατέειν (sc. κελεύων) Her. 7.104 ; u. so im Ggstz von κελεύω Thuc. 2.21, Plat. u. Folgde. Bes. vom Gesetze, Aesch. 3.21, 176. Dah. im pass., οὐκ ἐᾶσθαι, verhindert, abgehalten werden, Eur. I.A. 1344 ; οὐ μὴν εἰάθησαν Isocr. 4.97 ; οὐκ ἐώμενοι Dem. 2.16 ; οὐδὲ μελετῆσαι ἐασόμενοι Thuc. 1.142, fut. med. in pass. Bdtg.
2) gehen-, fahren-, sein lassen ; ἔα χόλον, laß den Zorn fahren, Il. 9.260 ; ἔναρα, gieb die Beute auf, 17.13, öfter ; καὶ νῦν ἔασον, μηδέ σοι μελησάτω vbdt Aesch. Prom. 332 ; so τούτους ἔα, laß sie gehen, kümmere dich nicht um sie, Soph. Tr. 344 ; vgl. Il. 24.557, 569, 684, Od. 8.509 ; φιλοσοφίαν Plat. Gorg. 484c ; u. oft Andeutung des Ueberganges zu etwas Neuem, ταῦτα, er ließ das, brach ab, Xen. An. 7.4.11 ; ὁδόν, unterlassen, 7.3.2 ; τοῖς μὲν ἐπιχειρεῖ, τὰ δὲ ἐᾷ Plat. Rep. II.361a ; auch περὶ ᾀσμάτων ἐάσωμεν Prot. 347a ; περὶ οὗ ὁ λόγος ἐστίν Charmid. 166c, u. öfter ; mit Stillschweigen übergehen, Dem. 21.15, wie Plat. Legg. IX.854c σιγῇ hinzufügt ; ἐαθέντα καὶ παροφθέντα vbdt Dem. 10.8. Vgl. χαίρειν ἐᾶν unter χαίρω. Im Pass., ἡ δʼ οὖν ἐάσθω, sie soll in Ruhe gelassen werden, Soph. Tr. 328 ; einzeln steht τὴν πόλιν ἐατέον τῆς κατοικίσεως, man muß die Einrichtung unterlassen, Plat. Legg. XII.969c. – Soph. O.C. 368 πρὶν μὲν γὰρ αὐτοῖς ἦν ἔρως Κρέοντί τις θρόνους ἐᾶσθαι μηδὲ χραίνεσθαι πόλιν : entweder pass., daß der Thron dem Kreon überlassen werde, oder medium statt des activ. – Aehnlich c. inf., unterlassen, aufgeben ; κλέψαι ἐάσομεν Il. 24.71 ; θεὸς τὸ μὲν δώσει, τὸ δὲ ἐάσει, sc. δοῦναι, Od. 14.444 ; absolut, ἀλλʼ ἄγε δὴ καὶ ἔασον, laß ab, Il. 21.221. Bei Dem. 37.57 entspricht es dem ἀφιέναι, in Ruhe, ohne Prozeß lassen ; vgl. 58.43 ; τὰ ἀλλότρια ἐᾶν, fremdes Gut unangetastet lassen, Xen. Ages. 11.8.
sp.D. brauchen α in fut. u. aor auch kurz ; ἔα u. ἐᾷ bei Hom. Il. 5.256 u. a. D. einsilbig ; vgl. Soph. Ant. 95, O.R. 1451 ; u. so auch ἐάσουσιν mit Synizesis Od. 21.233.
Also ἐῶ Il. 8.428, εἰῶ Il. 4.55.
2 sing. ἐάᾳς Od. 12.282, Od. 19.374.
3 sing. ἐάᾳ Il. 8.414.
3 pl. εἰῶσι Il. 2.132, Il. 11.550, Il. 17.659.
2 sing. subj. ἐάᾳς Od. 11.110, Od. 12.137.
1 pl. εἰῶμεν Od. 21.260.
3 pl. εἰῶσι Il. 20.139.
Opt. ἐῷμι Od. 16.85.
3 sing. ἐῷ Od. 20.12.
Infin. ἐάαν Od. 8.509.
Pa. iterative εἴασκον Il. 5.802.
2 sing. ἔασκες Il. 19.295.
3 sing. εἴασκε Il. 11.125, Il. 20.408: Od. 22.427. ἔασκε Il. 2.832, Il. 11.330, Il. 24.17.
3 pl. fut. ἐά̆σουσι Od. 21.233.
3 sing. aor. εἴᾰσε Il. 10.299.
- 1
- a
To let (a person) be, leave (him) where he is: [κούρην] Il. 1.276.
- b
To let be, do no harm to: σε Il. 24.569, 684. Cf. Il. 16.731: Od. 4.744. (Prob. Il. 24.557 should be added, omitting 558.)–With complementary adj.: εἴ κʼ ἀσινέας ἐάᾳς Od. 11.110 = Od. 12.137.
Absol. Il. 21.221.
- c
To let alone, leave, do nothing further to Il. 5.148, Il. 8.317, Il. 11.148, 323, 426, Il. 20.456, Il. 24.17.
- d
To put aside, lay down: δόρυ Od. 10.166.
To lay aside, depart from: χόλον Il. 9.260.
To give over, cease from: κλαυθμόν Od. 4.212.
- e
To leave, forgo the use of: ἵππους Il. 4.226.
- f
To abandon, cease to contend for: ἔναρα Il. 17.13.–
- g
To let be, not to mind or trouble about: ἔναρα Il. 15.347: ὅρκον Od. 14.171, μιν Od. 16.147.
To cease to think about, put out of one’s thoughts: μνηστήρων βουλήν Od. 2.281. Cf. Il. 9.701: Od. 14.183.
- h
To disregard, pass by, put aside: ἄλλους Il. 15.87.
- i
Not to give, withhold: τὸ μὲν δώσει, τὸ δʼ ἐάσει Od. 14.444.
- a
- 2
With infin.
- a
To leave so as to be in a specified or indicated state, let be in such and such a state: περίφαντα κεῖσθαι Il. 5.847. Cf. Il. 5.684, Il. 8.125, Il. 15.472, Il. 16.60, Il. 18.112 = Il. 19.65, Il. 19.8, Il. 24.523: Od. 8.509, Od. 21.260.
- b
To leave to do or suffer something: Τρῶας καὶ Ἀχαιοὺς μάρνασθαι Il. 5.32, τοὺς πόνον ἐχέμεν Il. 13.2. Cf. Il. 2.236, 346, Il. 5.465, Il. 8.244 = Il. 15.376, Il. 15.522, Il. 16.96, 451, Il. 20.311, Il. 21.556, Il. 22.398: Od. 18.222.
To leave to do something, wait for one’s doing it: αὐτόν μιν πατρὸς μνησθῆναι Od. 4.118.
To turn (animals) loose to feed: σιάλους νέμεσθαι Od. 20.164.
- c
To leave or commit to be cared for: τὸν ξεῖνον Τηλεμάχῳ μελέμεν Od. 18.420.
- d
To give up the idea of doing something: κλέψαι Ἕκτορα Il. 24.71.
- a
- 3
To suffer, let, allow, permit.
With infin.: νῆας ἑλκέμεν Il. 2.165, εἴ περ οὐκ εἰῶ διαπέρσαι (seek to hinder) Il. 4.55, εἴσω δʼ οὔ μιν θυμὸς ἐφορμηθῆναι ἐάσει (will not suffice for that) Il. 18.282, Cf. Il. 2.132, Il. 5.717, Il. 8.243, 399, Il. 11.437, Il. 22.416, etc.: δορπῆσαι Od. 7.215, ζώειν Od. 13.359. Cf. Od. 2.70, Od. 7.274, Od. 10.443, 536, Od. 11.453, Od. 12.282, Od. 22.427, etc.
Absol.: ἀλλά μʼ ἐᾶσαι (let me have my will) Il. 4.42, οὐ γὰρ ἐάσω Il. 17.449, Il. 18.296. Cf. Il. 5.517: Od. 7.41, Od. 10.291, Od. 20.273.
- 4
With neg. and infin.
- a
Not to suffer to do something, bid or tell not to do it: οὐδʼ εἴα κλαίειν Il. 7.427. Cf. Il. 2.832 = Il. 11.330, Il. 5.256, 802, 819, Il. 8.414, Il. 11.718, Il. 18.189, Il. 19.295, Il. 20.408, Il. 22.206, Il. 23.4, Il. 24.395: οὐκ ἐάσουσιν δόμεναι Od. 21.233. Cf. Od. 4.805, Od. 9.468, Od. 19.25, Od. 23.77.
- b
Not to approve of doing something, give one’s voice against doing it: οὐκ εἴασχʼ Ἑλένην δόμεναι Il. 11.125. Cf. Il. 8.428.
- c
To be an obstacle or hindrance to the doing of something: παῖς ἐμὸς ἧος ἔην ἔτι νήπιος γήμασθʼ οὔ μʼ εἴα Od. 19.531.
- a
- a permit c. acc. pers. Ζεὺς ἄμπαλον μέλλεν θέμεν. ἀλλά μιν οὐκ εἴασεν (sc. Ἀέλιος) O. 7.61 ἔα με· νικῶντί γε χάριν, εἴ τι πέραν ἀερθεὶς ἀνέκραγον, οὐ τραχύς εἰμι καταθέμεν (i. e. forgive me) N. 7.75
- b let alone, put away ἔα πόλεμον μάχαν τε πᾶσαν χωρὶς ἀθανάτων O. 9.40 “ἔα, φρήν, κυπάρισσον, ἔα δὲ νομὸν Περιδάιον Πα. 4. 50—1.
- Ito let, suffer, allow, permit, Lat. sinere, c. acc. pers. et inf., Hom., Attic:—Pass. to be given up, Soph.
- 2οὐκ ἐᾶν not to suffer, and then to forbid, hinder, prevent, c. acc. et. inf., Hom., etc.: often an inf. may be supplied, οὐκ ἐάσει σε τοῦτο will not allow thee [to do] this, Soph.
- IIto let alone, let be, c. acc., Hom., etc.;—absol., ἔασον let be, Aesch.:—Pass., ἡ δʼ οὖν ἐάσθω Soph.
- 2in same sense, c. inf., κλέψαι μὲν ἐάσομεν we will have done with stealing, Il.; θεὸς τὸ μὲν δώσει, τὸ δʼ ἐάσει sc. δοῦναι he will give one thing, the other he will let alone, Od.; v. χαίρω fin.
-
…γὰρ δή σοι λέγω τό γʼ ἐμόν, ὅτι οὐ πείθομαι οὐδʼ οἶμαι ἀδικίαν δικαιοσύνης κερδαλεώτερον εἶναι, οὐδʼ ἐὰν ἐᾷ τις αὐτὴν καὶ μὴ διακωλύῃ πράττειν ἃ βούλεται. ἀλλʼ, ὠγαθέ, ἔστω μὲν ἄδικος, δυνάσθω δὲ ἀδικεῖν…
Plato, Republic
-
…ἐν νῷ εἶχεν ἀπιέναι, ὥσπερ βαλανεὺς ἡμῶν καταντλήσας κατὰ τῶν ὤτων ἁθρόον καὶ πολὺν τὸν λόγον · οὐ μὴν εἴασάν γε αὐτὸν οἱ παρόντες, ἀλλʼ ἠνάγκασαν ὑπομεῖναί τε καὶ παρασχεῖν τῶν εἰρημένων λόγον. καὶ δὴ ἔγωγε καὶ αὐτὸς…
Plato, Republic
-
…Φαίδων ; τί ἦν τὰ λεχθέντα καὶ πραχθέντα, καὶ τίνες οἱ παραγενόμενοι τῶν ἐπιτηδείων τῷ ἀνδρί ; ἢ οὐκ εἴων οἱ ἄρχοντες παρεῖναι, ἀλλʼ ἔρημος ἐτελεύτα φίλων ; οὐδαμῶς, ἀλλὰ παρῆσάν τινες, καὶ πολλοί γε. ταῦτα…
Plato, Phaedo
-
…ἀλλοτρίας ἀδίκως ἐπιθυμήσασαι τὴν ἑαυτῶν δικαίως ἀπώλεσαν. Ἀδράστου δὲ καὶ Πολυνείκους ἐπὶ Θήβας στρατευσάντων καὶ ἡττηθέντων μάχῃ, οὐκ ἐώντων Καδμείων θάπτειν τοὺς νεκρούς, Ἀθηναῖοι ἡγησάμενοι ἐκείνους μέν, εἴ τι ἠδίκουν, ἀποθανόντας δίκην ἔχειν τὴν μεγίστην ,…
Lysias, Speeches
-
…τῶν σοφιστῶν ἄχθεσθαι τοῖς φοιτῶσιν εἰς τὴν οἰκίαν · ἐπειδὴ γοῦν ἐκρούσαμεν τὴν θύραν, ἀνοίξας καὶ ἰδὼν ἡμᾶς, ἔα, ἔφη, σοφισταί τινες · οὐ σχολὴ αὐτῷ · καὶ ἅμα ἀμφοῖν τοῖν χεροῖν τὴν θύραν πάνυ προθύμως ὡς…
Plato, Protagoras
-
…Κρίτων, κοινῇ μετὰ σοῦ εἴ τί μοι ἀλλοιότερος φανεῖται, ἐπειδὴ ὧδε ἔχω, ἢ ὁ αὐτός, καὶ ἐάσομεν χαίρειν ἢ πεισόμεθα αὐτῷ. ἐλέγετο δέ πως, ὡς ἐγᾦμαι, ἑκάστοτε ὧδε ὑπὸ τῶν οἰομένων τὶ λέγειν ,…
Plato, Crito
-
…πολὺ ἂν δικαιότερον αὐτὸς περὶ θανάτου ἠγωνίζετο ἢ ἑτέρους ὑπὲρ τῆς πατρίδος εἰς κίνδυνον καθίστη. τὰ μὲν οὖν ἄλλα ἐάσω · ὃ δʼ ἡγοῦμαι ὑμῖν προσήκειν ἀκοῦσαι καὶ τεκμήριον ἔσεσθαι τῆς τούτου θρασύτητος καὶ τόλμης, περὶ τούτου μνησθήσομαι .…
Lysias, Speeches
-
…ἐμαυτοῦ φαίην ἂν καὶ τὴν δικαιοσύνην ὅσιον εἶναι καὶ τὴν ὁσιότητα δίκαιον · καὶ ὑπὲρ σοῦ δέ, εἴ με ἐῴης, ταὐτὰ ἂν ταῦτα ἀποκρινοίμην, ὅτι ἤτοι ταὐτόν γʼ ἐστιν δικαιότης ὁσιότητι ἢ ὅτι ὁμοιότατον, καὶ μάλιστα πάντων…
Plato, Protagoras
-
…. ὅμως μέντοι εἴ τι οἴει πλέον ποιήσειν, λέγε. ἀλλʼ, ὦ Σώκρατες, οὐκ ἔχω λέγειν. ἔα τοίνυν, ὦ Κρίτων, καὶ πράττωμεν ταύτῃ, ἐπειδὴ ταύτῃ ὁ θεὸς ὑφηγεῖται .…
Plato, Crito
-
…ἐλπίδων ἀποστερηθήσεσθε, ταχεῖαν παρʼ αὐτοῦ τὴν τιμωρίαν κομιεῖσθε. καὶ τὸ τελευταῖον, ὦ ἄνδρες δικασταί, οὐ πρότερον εἴασε τὴν ἐκκλησίαν γενέσθαι, ἕως ὁ λεγόμενος ὑπʼ ἐκείνων καιρὸς ἐπιμελῶς ὑπʼ αὐτοῦ ἐτηρήθη, καὶ μετεπέμψατο μὲν τὰς μετὰ…
Lysias, Speeches