ἐγερσίμοθος
ἐγερσῐ-μοθος, ον,
- = ἐγερσιμάχας Opp. C. 1.207, Nonn. D. 3.39.
que despierta el ardor del combate
ἦχον ἐγερσίμοθον δολιχῶν ... αὐλῶν
ἐγερσί·μοθος, ος, ον [ῐ] c. le préc. Opp. C. 1, 207 ; Nonn. D. 2, 169, etc.
Étym. ἐγείρω, μόθος.
ἐγερσίμοθος, Kampf erregend ; Opp. C. 1.207 ; Nonn. D. 2.169 u. öfter.