ἐθικός
ἐθικός, arising from habit
ἐθ-ικός, ή, όν,
- arising from habit, ἀρεταί Plu. Lib.educ. 2.3a.
1 derivado de la costumbre
καὶ τὰς ἠθικὰς ἀρετὰς ἐθικὰς ἄν τις λέγῃ
y si uno llamara a las virtudes propias del carácter virtudes derivadas de la costumbre(στέρησις) op. φυσικός
τὴν ἠθικὴν ἐθικὴν εἶναι
2 adv. -ῶς como algo habitual, consuetudinario
τὸ κεχρίσθαι ἐ. τέθεικε
ἐθικός, ή, όν, habituel, Plut. M. 3a.
Étym. ἔθος.
ἐθικός, gewöhnlich, Plut. educ.lib. 4.