ἐνναέτειρα
que habita, moradora c. gen.
(Ἠχώ) ἐ. νάπης
ἐνναέτειρα, ας [νᾰ] adj. f. d’ἐνναετήρ, A. Pl. 4, 94.
ἐνναέτειρα, ἡ, die Einwohnerin, νάπης – ἠχώ Archi. 27 (Plan. 94).
que habita, moradora c. gen.
(Ἠχώ) ἐ. νάπης