ἐνναετηρίς
ἐνναετηρίς, a period of nine years
ἐννᾰ-ετηρίς, v. ἐννεετηρίς.
ἐννα·ετηρίς, ίδος (ἡ) [ᾰ] période ou durée de neuf ans, Plat. Min. 319e ; Plut. M. 293b.
Étym. ἐνναέτηρος.
ἐνναετηρίς, ίδος, ἡ, Zeitraum von neun Jahren, Plat. Min. 319e ; Plut.
ἐνναετηρίς
ἐννα-ετηρίς, ίδος
ἔτος
- a period of nine years, Plat.