ἐννάλιος

ἐννᾰλιος (Schr.: ἐνάλιος passim codd.: εἰνάλιος byz.)

• 1of, by, in the sea ἐνναλία τʼ Ἐλευσὶς O. 9.99 ἅτε γὰρ ἐννάλιον πόνον ἐχοίσας βαθὺ σκευᾶς ἑτέρας O. 2.79 “φέρομεν νώτων ὕπερ γαίας ἐρήμων ἐννάλιον δόρυ” P. 4.27 Ποσειδάωνος ἐνναλίου i. e. as god of the sea P. 4.204 ἤ μέ τις ἄνεμος ἔξω πλόου ἔβαλεν, ὡς ὅτʼ ἄκατον ἐνναλίαν P. 11.40 ἐνναλίᾳ Σερίφῳ P. 12.12 “πεύθομαι δʼ αὐτὸν ἐναλίαν βᾶμεν σὺν ἅλμᾳ” (Thiersch: -ία codd.: -ίᾳ Σ.) P. 4.39