ἐνναετήρ
ἐνναετήρ, an inmate, inhabitant
ἐννᾰετήρ, ῆρος, ὁ, (ἐνναίω)
- inmate, inhabitant, AP 9.495 (Arch.), v.l. in Mosch. 2.123:—fem. ἐννᾰέτειρα, APl. 16.94 (Arch.).
habitante c. gen.
πόντοιο
χθονός
Ἑλλάδος
πάτρης
Παφίης χθονός
ἐνναετήρ, ῆρος [ᾰ] adj. m. habitant, Anth. 9, 495.
Étym. ἐνναίω.
ἐνναετήρ, ῆρος, ὁ, der Einwohner, Anth. IX.495.
ἐνναετήρ, ῆρος,
ἐνναίω
- an inmate, inhabitant, Anth.