ἐπείπερ
ἐπείπερ, seeing that
ἐπείπερ or ἐπεί περ,
- v. ἐπεί B. 1, 2, 5.
ἐπεί·περ ou ἐπεί περ (dans Homère toujours séparé par un mot, ἐπεὶ σύ περ, Il. 13, 447 ; Od. 20, 181) conj. avec l’ind. puisqu’enfin, puisqu’en vérité, Eschl. Ag. 822, 854 ; Soph. O.R. 1003, O.C. 75.
ἐπείπερ, da ja doch, weil doch, bei Hom. stets getrennt ; Soph. O.C. 75, El. 790 ; Eur. Hec. 1286 ; ἐπείπερ ἄνθρωπός εἰμι Xen. An. 5.9.26, vgl. Krüger daselbst ; ἐπείπερ ἀθάνατόν γε ἡ ψυχὴ φαίνεται οὖσα Plat. Phaed. 114d, wie Xen. Cyr. 8.1.5.
Strong 1897
conj., since indeed: Ro 3:30 (Rec.; εἴπερ, WH).†
ἐπείπερ : see ἐπεί and πέρ.
ἐπείπερ
- ἐπεί περ, Conj. seeing that, Aesch., etc.