ἐπεγγελάω

ἐπεγ-γελάω, fut. -άσομαι, Ep. iterative ἐπεγγελάασκε Q.S. 14.397:

• —laugh at, exult over, τινί S. Aj. 989, X. An. 2.4.27; κατά τινος S. Aj. 969; ταῖς συμφοραῖς τινῶν J. AJ 11.6.10: abs., S. Aj. 454, Aeschin. 2.182, Phld. Mort. 20; ἐπεγγελόωσα Opp. H. 2.303: c. acc. cogn., ὑβριστήν τινα γέλωτα Aristaenet. 2.6.

ἐπεγγελάω, (γελάω), verlachen, verspotten ; τινί, Soph. Aj. 989 ; Xen. An. 2.4.27 ; absol., Aesch. 2.182 u. Sp., wie Plut. C.Gracch. 12 ; κατά τινος, Soph. Aj. 969 ; τινός, Poll. 8.77.

ἐπεγγελάω fut. άσομαι

• to laugh at, exult over a person, c. dat., Soph., Xen.; κατά τινος Soph.