ἐπιδεκτέον
ἐπιδεκτέον, one must acquiesce in
ἐπιδεκ-τέον,
- one must acquiesce in, τὸ παραγγελλόμενον Plb. 36.5.4.
ἐπιδεκτέον, vb. d’ἐπιδέχομαι, Pol. 33, 3, 4.
ἐπιδεκτέον, one must acquiesce in