ἐπιπειθής
ἐπιπειθής, obedient
ἐπιπειθ-ής, ές,
- obedient, λόγῳ Arist. EN 1098a4; τινί Hierocl. in CA 24 p.473 M.
ἐπι·πειθής, ής, ές, qui se laisse persuader, obéissant à, dat. Arstt. Nic. 1, 7, 13 ; Timon (DL. 2, 62).
Étym. ἐπιπείθομαι.
ἐπιπειθής, ές, gehorchend, Arist. Eth. 1.7.13 ; Timon. Phlias. 11.