ἐπιχρόνιος
ἐπιχρόνιος, lasting for a time, long
ἐπιχρόν-ιος, α, ον,
- lasting for a time, long, Cic. Att. 6.9.3.
ἐπι·χρόνιος, ος, ον, qui dure longtemps, de longue durée, Héraclite éph. (DL. 9, 14) ||
➳ Fém. -α, Cic. Att. 6, 9, 3.
Étym. ἐπί, χρόνος.
ἐπιχρόνιος, langdauernd, ἐποχή, Cic. Att. 6.9 ; Sp.