ἑβδομηκοστός
ἑβδομηκοστός, seventieth
ἑβδομηκοστός, ή, όν,
- seventieth, Hp. Epid. 7.7, LXX Za. 1.12.
1 septuagésimo
(ἡμέρη)
ἔτος
Ὀλυμπιάς
ἑβδομηκοστὴ καὶ ἑβδόμη γενεά
• subst. ὁ ἑ. el (salmo) septuagésimo Gr.Nyss.Pss.95.20.
2 que dura setenta años
χρόνος
3 fem. subst. ἡ ἑ. (sc. ἡμέρα) el septuagésimo día
τοῦ θεοῦ
prob. ref. un día dentro de un período festivo
ἑβδομηκοστός, ή, όν, soixante-dixième, Hpc. 1211e ; Spt. Zach. 1, 12.
Étym. ἑβδομήκοντα.
ἑβδομηκοστός, der siebzigste, Hippocr.