ἠρινός
ἠρινός, of or in spring
ἠρῐνός, ή, όν, (ἦρ)
- = ἐαρινός, ἄνεμος Sol. 13.19; φύλλα Pi. P. 9.46; κάλυκες Cratin. 98; λειμών E. Supp. 448; φθέγματα Ar. Av. 683 (lyr.); χρόνος X. HG 3.2.10: neut. as Adv., in spring, γῆ τʼ ἠρινὸν θάλλουσα E. Fr. 316.3; ὅταν ἠρινὰ . . χελιδὼν κελαδῇ Ar. Pax 800.
ἠρινός, ή, όν [ῐ] du printemps, Pd. P. 9, 82 ; Eur. Suppl. 448 ; Ar. Av. 683 ; neutre adv. ἠρινόν, Eur. fr. 318, 3 ; ἠρινά, Ar. Pax 800, au printemps.
Étym. contr. d’ ἐαρινός.
ἠρινός, = ἐαρινός (was zu vgl.); λειμών Eur. Suppl. 462 ; φύλλα Pind. P. 9.47 ; χρόνος Xen. Hell. 3.2.10 ; χειμών Ael. N.A. 3.13.
ἠρῐνός
- 1of spring ὅσσα τε χθὼν ἠρινὰ φύλλʼ ἀναπέμπει P. 9.46 ]πετάλοις ἠρ[ Δ. 3. 19.
ἠρινός
ἠρῐνός, ή, όν
ἦρ
= ἐαρινός
- of or in spring, Solon., Eur.: —neut. pl. as adv., in spring, Ar.