ἱερογλύφος
ἱερόγλῠφ-ος, ὁ,
- carver of hieroglyphics, UPZ 81 iv 2 (ii B.C.), POxy. 1029 (ii A.D.), Sammelb. 3570 (Fayûm), Ptol. Tetr. 180.
ἱερο·γλύφος, ου (ὁ) [ῠ] qui grave des hiéroglyphes, Procl. Ptol. p. 251.
Étym. ἱ. γλύπτω.
ἱερογλύφος, ὁ, der Hieroglyphen eingräbt, Procl.