ἴς

ἴς (A) [ῑ], ἡ, gen. ἰνός, acc. ἶνα, nom.pl. ἶνες, dat. ἴνεσι Il. 23.191, also ἰσίν Sor. (v. infr.), Suid. s.v. ἶνες, cj. Nauck for εἰσίν in A. Fr. 229:—

• sinew, tendon, sg. once in Hom., ὡς δʼ ὅτʼ ἂν . . ἀνὴρ . . ἶνα τάμῃ διὰ πᾶσαν Il. 17.522: usu. in pl., sinews, οὐ γὰρ ἔτι σάρκας τε καὶ ὀστέα ἲνες ἔχουσιν Od. 11.219, cf. Il. 23.191; ἶνες ἄρθρων Ar. Pax 86, cf. Archil. 138; ἶνες αὐτὸ μόνον καὶ λεπτὴ δορά, of a person wasted by disease, Ph. 2.432; δοράς, σάρκας, ἶνας ib. 527: metaph., Τρωίας ἶνας ἐκταμὼν δορί Pi. I. 8(7).57.
• • • 2 later, the fibrous vessels in the muscles, Pl. Ti. 84a, Arist. HA 515b27, al.; in blood, fibrine, Id. PA 650b14, cf. Pl. Ti. 82c, Meno Iatr. 17.34: metaph., of metals, Plu. Def.orac. 2.434b.
    • 3 rib in the leaves of plants, Thphr. HP 3.12.7 (sg.).
    • 4 strip of papyrus, ταῖς τῶν χαρτῶν ἰσίν Sor. 1.13: sg., Gal. 10.1000.
    • • b λεπτὴ ἴς a small fibre of papyrus, Id. 17(1).795.

ἴς (B) [ῑ], ἡ, three times in acc. sg. ἶνα (elided ἶνʼ) Il. 5.245, 7.269, Od. 9.538, freq. in instr. ἶφι (q.v.), elsewh. only nom. sg.:—

• strength, force, of persons, ἀλλʼ ἄρα καὶ ἲς ἐσθλή Il. 12.320; ἐπέρεισε δὲ ἶνʼ ἀπέλεθρον 7.269; ἤ μοι ἔτʼ ἐστὶν ἴς, οἵη πάρος . . Od. 21.283, cf. 11.393, 18.3: freq. in periphr., ἱερὴ ἲς Τηλεμάχοιο the strong Telemachus, 2.409; κρατερὴ ἲς Ὀδυσῆος Il. 23.720; ἲς Ἡρακλῆος Hes. Th. 951; and in twofold periphr., ἲς βίης Ἡρακληείης ib. 332; also of things, ἲς ἀνέμου or ἀνέμοιο, Il. 15.383, 17.739, Od. 9.71; ἲς ποταμοῖο Il. 21.356; κράταιʼ ἴς was read by Ptol.Asc. in Od. 11.597; v. κρατύς. (ϝῑ-, cf. γίς· ἰσχύς, Hsch., pr. n. ϝιφιάδας IG 7.3172.70, Lat. vis, vim; prob. cogn. with ἵεμαι but not with ἴς (A).)

2. ἴς ἰνός, ἡ spier, pees, meestal plur.; vezels in de spieren Plat. Tim. 84a.

ἴς, ἡ, gen. ἰνός, acc. ἶνα, plur. ἶνες, ἴνεσι (eigtl. ϜΙΣ, vis), Muskel, Muskel- oder Gliederband, Sehne, Sitz der Körperkraft ; οὐ γὰρ ἔτι σάρκας τε καὶ ὀοτέα ἶνες ἔχουσιν Od. 11.219, vgl. Il. 23.190 ; κάλυψε νέκυν, μὴ πρὶν μένος Ἠελίοιο σκήλειʼ ἀμφὶ περὶ χρόα ἴνεσιν ἠδὲ μέλεσσιν 16.316 (vgl. νεῦρα); bes. die starken Halsmuskeln, das Genick, ὅτʼ ἄν – ἀνὴρ κόψας ἐξόπιθεν κεράων βοός – ἶνα τάμῃ διὰ πᾶσαν 17.520 ; vgl. Ap.Rh. 2.826 μέσσας δὲ σὺν ὀστέῳ ἶνας ἔκερσε. – Gew. die Muskel-, Körperkraft, ἐσθλή Il. 12.320, ἐπέρεισε δὲ ἶνʼ ἀπέλεθρον 7.269, Od. 9.538 ; οὐ γάρ οἱ ἔτʼ ἦν ἲς ἔμπεδος, οὐδέ τι κίκυς 11.393 ; οὐδέ οἱ ἦν ἲς οὐδὲ βίη 18.3 ; εἴ μοι ἔτʼ ἔστιν ἴς, οἵη πάρος ἔσκεν ἐνὶ γναμπτοῖσι μέλεσσιν 21.283 ; umschreibend, ἱερὴ ἲς Τηλεμάχοιο, des Telemach heilige Stärke, der starke T., Od. oft ; κρατερὴ ἲς Ὀδυσῆος Il. 23.720 ; mit verdoppeltem Nachdruck ἲς βίης Ἡρακληείης Hes. Th. 332. – Auch auf Lebloses übertragen, bes. vom Winde, Il. 15.383, Od. 9.71 u. öfter ; ποταμοῖο Il. 21.356. – Pind. Τροΐας ἶνας ἐκταμών I. 7.53, übertr., die Kraft Trojas ; Ar. πρὶν ἂν ἰδίῃς καὶ διαλύσῃς ἄρθρων ἶνας Pax 85, die Sehnenkraft der Gelenke. Bei Hippocr., Plat. Tim. 82c u. Arist., z.B. H.A. 3.6, die tierischen Fleischfasern in den Muskeln u. im Blute ; bei Theophr. auch die Pflanz- u. Holzfasern ; auch von Metalladern, οἷον ἶνες ἢ τρίχες ἀραιαὶ διατρέχουσιν ἐν τοῖς μετάλλοις Plut. Def. orac. 43.

ἴς ³, oder ἵς, veraltetes Pronomen, s. ἴ.

ἴς

ἰνός, ἡ (ϝίς)

[ἴς, ἶφι, ἴφιος, show resemblances, but it is difficult to say whether, or to what extent, they are connected with each other.]

Dat. pl. ἴνεσι Il. 23.191.

• • 1

    A tendon or sinew: χρόα ἴνεσιν (the flesh on the . . .) Il. 23.191. Cf. Od. 11.219.

  • 2

    Specifically, the double tendon at the back of an ox’s neck Il. 17.522 (cf. ἰνίον).

  • 3

    Bodily strength or vigour: ἶνʼ ἀπέλεθρον ἔχοντας Il. 5.245, οὐ γὰρ ἐμὴ ἴς ἐσθʼ οἵη πάρος ἔσκεν Il. 11.668. Cf. Il. 12.320, Il. 23.720: οὐδʼ ἲς οὐδὲ βίη (the two hardly to be distinguished) Od. 18.3. Cf. Od. 11.393, Od. 12.175, Od. 21.283.

    Of the wind, strength, force Il. 15.383, Il. 17.739: Od. 9.71, Od. 13.276, Od. 19.186.

  • 4

    Force exerted, strength put into an effort: ἐπέρεισεν ἶνʼ ἀπέλεθρον Il. 7.269:=Od. 9.538.

  • 5

    ἴς τινος, periphrasis for a person(cf. βίη 5): ἱερὴ ἲς Τηλεμάχοιο Od. 2.409=Od. 18.405=Od. 21.101, Od. 16.476, Od. 18.60=Od. 21.130, Od. 22.354.

    Sim.: καίετο ἲς ποταμοῖο (the mighty river) Il. 21.356.

ἴ¯ς (ἡ)

• • a strength [ἶν coni. Kayser: κρίσιν codd. P. 4.253] πρόσθα μὲν ἲς Ἀχελωίου τὸν ἀοιδότατον Εὐρωπία κράνα Μέλανός τε ῥοαὶ τρέφον κάλαμον (Wil.: ἴς Π: σʼ coni. G-H. v. Ἀχελώιος) fr. 70. 1.
  • b sinew met., Ἑλέναν τʼ ἐλύσατο, Τροίας ἰνας ἐκταμὼν δορί, ταί μιν ῥύοντό ποτε μάχας ἐναριμβρότου ἔργον ἐν πεδίῳ κορύσσοντα I. 8.52

ἴς (ϝίς, cf. vis), acc. ἶνα, pl. ἶνες, dat. ἴνεσι: (1) sinew, collectively, Il. 17.522, elsewhere pl.—(2) strength, force, literally and fig.; freq. with gen. as periphrasis for the person, κρατερὴ ἲς Ὀδυσῆος, i. e. the mighty strong Odysseus himself, Il. 23.720 and Il. 21.356.

ἴς

• • Ia muscle, esp. the muscle at the back of the neck, Il.:—in pl. the muscles, Hom.
  • IIstrength, force, Lat. vis, Hom.:—in periphr. like βίη, ἱερὴ ἲς Τηλεμάχοιο the strong Telemachus, Od., etc.