ἵνα

ἵνα,

• A Adv.,
• • I of Place,
  • • 1 in that place, there, once in Hom., ἵ. γάρ σφιν ἐπέφραδον ἠγερέθεσθαι Il. 10.127 (acc.to Eust.).
    • 2 elsewh. relat., in which place, where, 2.558, Od. 9.136, Hdt. 2.133, 9.27, 54, Pi. O. 1.95, B. 10.79, A. Pr. 21, al., S. El. 22, 855, Ar. Ra. 1231, etc.: rarely in Att. Prose, Lys. 13.72 (v. infr.), Pl. Ap. 17c, Phlb. 61b; ἵ. ἡ Νίκη (sc. ἐστίν) IG 2(2).1407.13: rare in later Greek, Arr. An. 1.3.2, Luc. Cont. 22, Ind. 3: with particles, ἵ. τε Il. 20.478; ἵ. περ 24.382, Od. 13.364, Lys. l.c.; ἵνʼ ἄν c. subj., wherever, S. OC 405, E. Ion 315; as indirect interrog., Hdt. 1.179, 2.150, E. Hec. 1008.
    • • b after Hom., like other Advs. of Place, c. gen., ἵ. τῆς χώρης Hdt. 1.98; ἔμαθε ἵ. ἦν κακοῦ in what a calamity, Id. 1.213; οὐδʼ ὁρᾶν ἵνʼ εἶ κακοῦ S. OT 367; ἵνʼ ἕσταμεν χρείας ib. 1442; ἵνʼ ἦμεν ἄτης Id. El. 936; ὁρᾷς ἵνʼ ἐσμὲν αὐτοῦ πέρι τῆς ἀπορίας Pl. Sph. 243b.
      • c with Verbs of motion, whither, Od. 4.821, al.; ὁρᾷς ἵνʼ ἥκεις S. OT 687, al., Din. 2.10; ιναπερ ὥρμητο Th. 4.74.
  • II of circumstance, γάμος . ., ἵ. χρή at which, when, Od. 6.27; ἵ. μὲν ἐξῆν αὐτοῖς . ., ἐνταῦθα . . when it was in their power, Antipho 6.9.
  • • 2 = ἐάν, dub. in Il. 7.353 (v.l. ἵνʼ ἄν, cf. Sch.), Archil. 74.7 codd., v.l. in Din. 1.1, and Pl. Chrm. 176b.
• B Final Conj., that, in order that, from Hom. downwards, mostly first word in the clause, but sts. preceded by an emphatic word, Pl. Chrm. 169d; ἵ. δή Il. 7.26, 23.207, Hdt. 1.29, Pl. R. 420e, 610c: never with ἄν or κε (if found, these particles belong to the Verb, as in Od. 12.156, E. IA 1579).
• • I general usage:
  • • 1 with subj.,
    • • a after primary tenses of ind., also subj. and imper.: pres. ind., Il. 3.252, Od. 2.111, X. Mem. 3.2.3, Cyr. 1.2.11, Isoc. 3.2: pf. ind., Il. 1.203, Isoc. 4.129: fut., Od. 2.307, 4.591, X. Cyr. 1.2.15; subj., S. OT 364; imper., Il. 19.348, al., A. Pr. 61, S. Ph. 880, Ar. Ra. 297, Pl. R. 341b, Men. 71d.
      • b after historical tenses, in similes, where the aor. is gnomic, Od. 5.490 (αὔοι codd.); where aor. is treated as equiv. to pf., Il. 9.99, Od. 8.580, Hdt. 5.91, Lys. 1.4, D. 9.26: when the purpose is regarded from the point of view of the speakerʼs present, σὲ παῖδα ποιεύμην ἵ. μοι . . λοιγὸν ἀμύνῃς Il. 9.495, cf. Hdt. 1.29, 6.100, Th. 1.44, al., Lys. 1.11,12, al.
      • c after opt. and ἄν, when opt. with οὐκ ἄν is used with sense of imper., Il. 24.264, Od. 6.58; after βουλοίμην ἄν . ., Lys. 7.12.
      • d after impf. with ἄν, D. 23.7.
    • 2 with opt.,
    • • a after historical tenses, Il. 5.3, Od. 3.2, A. Th. 215, Lys. 3.11, Pl. Prt. 314c, etc.: after the historical pres., E. Hec. 11: sts. both moods, subj. and opt., follow in consecutive clauses, Od. 3.77, Hdt. 8.76, 9.51, D. 23.93, 49.14.
      • b after opt., Od. 18.369, S. Ph. 325; βούλοιντʼ ἂν ἡμᾶς ἐξολωλέναι, ἵνα . . λάβοιεν Ar. Pax 413.
      • c rarely after primary tenses, by a shifting of the point of view, Od. 17.250, Ar. Ra. 24, Pl. R. 410c.
    • 3 with past tenses of ind.,
    • • a after unfulfilled wishes, Id. Cri. 44d.
      • b after ind. with ἄν, to express a consequence which has not followed or cannot follow, S. OT 1389, Pl. Men. 89b, D. 29.17: esp. after ἐβουλόμην ἄν . ., Ar. V. 961, Lys. 4.3.
      • c after such Verbs as ἐχρῆν, ἔδει, E. Hipp. 647, Pl. Prt. 335c, Smp. 181e, Euthd. 304e, Isoc. 9.5, D. 24.48, Men. 349.5, etc.: whenan unfulfilled obligation is implied, τεθαύμακα ὅτι οὐκ εἶπεν ( = ἔδει εἰπεῖν) . . ἵ . . . Pl. Tht. 161c; ἀντὶ τοῦ κοσμεῖν ( = δέον κοσμεῖν) . . ἵ . . . D. 36.47.
      • d after pres. ind. in general statements (including the past), οὐδὲ γὰρ τὸ εἶναι ἔχει ἡ ὕλη, ἱ. ἀγαθοῦ ταύτῃ μετεῖχεν Plot. 1.8.5.
    • 4 ἵ. μή as the neg. of ἵνα, that not, Il. 19.348, etc.
  • II special usages:
  • • 1 like ὅπως, after Verbs of command and entreaty, is common only in later Gr. (but cf. Od. 3.327 with ib. 19), ἀξιοῦν ἵ . . . Decr. ap. D. 18.155; δεήσεσθαι ἵ . . . D.H. 1.83; παρακαλεῖν ἵ . . . Arr. Epict. 3.23.27: freq. in NT, ἐκήρυξαν ἵ. μετανοήσωσιν Ev.Marc. 6.12, al.; of will, ὅσα ἐὰν θέλητε ἵ. ποιῶσιν . . ib. 25: hence ἵ. c. subj. stands for infin., ἐν τούτῳ ἵ. καρπὸν φέρητε ( = ἐν τῷ φέρειν) Ev.Jo. 15.8, etc.; πρῶτόν ἐστιν ἵ. κοιμηθῶ Arr. Epict. 1.10.8, cf. M.Ant. 8.29; also for ὥστε, LXX Ge. 22.14, al., Plu. Alex. fort. 2.333a, Porph. Abst. 2.33, etc.
    • 2 because, ἵ. ἀναγνῶ ἐτιμήθην I was honoured because I read, Anon. ap. A.D. Synt. 266.5, cf. Conj. 243.21, Choerob. in Theod. 2.257, al.; not found in literature.
    • 3 elliptical usages,
    • • a where the purpose of the utterance is stated, Ζεὺς ἔσθʼ, ἵνʼ εἰδῇς ʼtis Zeus,— [I tell thee this] that thou mayʼst know it, S. Ph. 989; ἵ. μὴ εἴπω ὅτι οὐδεμιᾷ Pl. R. 507d; ἵ. συντέμω D. 45.5; ἵνʼ ἐκ τούτων ἄρξωμαι Id. 21.43; ἵ. δῶμεν . . granted that . . , S.E. P. 2.34, cf. 1.79.
      • b in commands, introducing a principal sentence, ἵ. συντάξῃς order him . ., PCair.Zen. 240.12 (iii B.C.); ἵ. λαλήσῃς PSI 4.412.1 (iii B.C.); ἵ. ἐλθὼν ἐπιθῇς τὰς χεῖρας αὐτῇ Ev.Marc. 5.23,cf. 2 Ep.Cor. 8.7, LXX 2 Ma. 1.9, Arr. Epict. 4.1.41, Did. ap. Sch. S. OC 156.
      • c ἵ. τί (sc. γένηται); to what end? either abs. or as a question, Ar. Ec. 719; or with a Verb following, Id. Pax 409, cf. Pl. Ap. 26d, etc.; ἵ. δὴ τί; Ar. Nu. 1192.
      • d in indignant exclamations, to think that . . ! Σωκράτης ἵ. πάθῃ ταῦτα Arr. Epict. 1.29.16.
  • III in later Gr. with ind., LXX Ex. 1.11, al., Ep.Gal. 2.4, 4.17, etc.

ἵνα, (von dem alten Pronomen ἵ),
1) adv.,
   a) des Ortes, wo, da wo ; παρὰ τύμβον, ἵνʼ ἀνέρες ἀγχιμαχηταί Il. 2.604, öfter ; auch mit Hinzufügung von τε, wie bei anderen Relativis (s. τε), ἵνα τε ξυνέχουσι τένοντες 20.478 ; ἐν δρόμοις, ἵνα ταχυτὰς ποδῶν ἐρίζεται Pind. Ol. 1.95 ; 8.2 u. öfter ; Tragg., ἵνα αἱ Φορκίδες ναίουσι Aesch. Prom. 795 ; ἄρουραν ἵνʼ ἐτράφη Spt. 736 ; ἵνα ἡλίου διπλῆ πάρεστιν ἐνθάκησις Soph. Phil. 17 ; ἵζων ἵνʼ ἦν μοι παντὸς οἰωνοῦ λιμήν Ant. 987, öfter ; Eur. Hec. 2.711 ; ἐγὼ γὰρ οἶδʼ ἵνʼ εἰσὶ μεγάλοι Ar. Nub. 190 ; Her. 8.115, 9.27 ; auch in attischer Prosa einzeln, ὀρθῶς ἵνʼ οἰκεῖ πύθοιτʼ αὐτοῦ Plat. Phil. 61b ; Luc. adv.Ind. 11 ; dem ὅπου entspricht es Plat. Legg. V.734c, Gorg. 484e ; c. gen., οἰκοδομέουσι οἰκία ἵνα αὐτὸς ἔφρασε τῆς χώρης, Her. 1.98, 2.133 ; auch οὐ βλέπεις ἵνʼ εἶ κακοῦ, wo im Unglück, auf welchem Punkte od. auf welcher Höhe des Unglücks du stehst, Soph. O.R. 413, vgl. 367, Aj. 379 ; so Her. 1.213 ; übh. von Zuständen, ἵνʼ ἕσταμεν χρείας ἄμεινον ἐκμαθεῖν, τί δραστέον Soph. O.R. 1442, wo wir stehen, in solcher Not ; ξυμφορᾶς ἵνʼ ἕσταμεν Tr. 1135 ; El. 936 ; – wohin, ἵνʼ οἴχεται Od. 4.821, ἐς βουλήν, ἵνα μιν κάλεον Φαίηκες 6.55 ; auch ἵνα γάρ σφιν ἐπέφραδον ἠγερεθέσθαι, dahin, Il. 10.127 ; ὁρᾷς ἵνʼ ἥκεις Soph. O.R. 687, wohin du geraten bist ; σκόπει κλύων, τὰ σέμνʼ ἵνʼ ἥκει τοῦ θεοῦ μαντεύματα 953 ; ἰὼ δαῖμον ἵνʼ ἐξήλλου 1311 ; εἰ ἦν ἕτερός τις τόπος, ἵνα ἐξῆν ἀπάγειν τοὺς κλέπτοντας Din. 2.10.
   b) von der Zeit, wann, wie man Od. 6.27 σοὶ δὲ γάμος σχεδόν ἐστιν, ἵνα χρὴ καλὰ ἕννυσθαι erkl., richtiger wobei, bei welcher Veranlassung ; ἵνα μὲν ἐξῆν αὐτοῖς τιμωρήσασθαι, ἐνταῦθα μὲν οὐδεὶς οἷός τε ἐγένετο ἐλέγξαι· ἐν δὲ τούτῳ τῷ ἀγῶνι Andoc. 6.9.
2) Konjunktion, damit, daß, ἵνα μή, damit nicht:
   a) c. indic. des impf. u. aor. in einem hypothetischen Satze zum Ausdruck der Nichtwirklichkeit, bes. nach ἐχρῆν u. ä., σὲ ἐχρῆν ἡμῖν συγχωρεῖν, ἵνα συνουσία ἐγίγνετο Plat. Prot. 335c ; χρῆν καὶ νόμον εἶναι, – ἵνα μὴ σπουδὴ ἀνηλίσκετο, es sollte ein Gesetz geben, damit nicht verschwendet würde (das Gesetz ist aber nicht, u. es wird verschwendet), Symp. 181c ; Crit. 44d ; ἄξιον ἦν ἀκούειν, – ἵνα ἤκουσας, es wäre der Mühe wert gewesen, damit du gehört hättest (was du so nicht gehört hast), Euthyd. 304e, vgl. Theaet. 161c ; ἐβουλόμην μὲν ἕτερον ἂν λέγειν τὰ βέλτισθʼ ἵνʼ ἐκαθήμην ἥσυχος, damit ich ruhig hätte sitzen bleiben können, Ar. Eccl. 151 ; vgl. Eur. Hipp. 647 ; Soph. O.R. 1326 ; Isocr. 9.5 ; Dem. 55.6 ; – aber Xen. Cyr. 1.6.40 ist ἵνα συνέδει f.l. u. jetzt richtig geändert.
Bei Hom. ist der Conj. oft durch Kürze des Modusvocals gleich dem Indic., ἵνα μίσγεαι Il. 2.232, ἵνα παύσομεν 21.314, ἵνα μεταδαίσομαι 23.207, ἵνα σπείσομεν Od. 7.164, welche Fälle sämmtlich regelmäßig sind u. zu Folgdn gehören.
   b) c. conj., auf die Zukunft gehend, wenn ein praes. od. fut. vorausgeht, od. ein imperat., od. ein conj. hortativ.; ἐξαύδα, ἵνα εἴδομεν ἄμφω (für εἰδῶμεν), Il. 1.363 ; 2.381 ; ἄλκιμος ἔσσʼ ἵνα τίς σε καὶ ὀψιγόνων εὖ εἴπῃ Od. 1.302 ; 2.111, 5.91 ; ταῦτα τελευτήσουσιν Ἀχαιοί, ἵνα θᾶσσον ἵκηαι 2.306 ; 4.591, Il. 15.31 ; λῦσον, ἵνʼ ὀφθαλμοῖσιν ἴδω 24.555 ; τήνδε νῦν πόρπασον ἀσφαλῶς, ἵνα μάθῃ Aesch. Prom. 61 ; εἴπω τι δῆτα κἄλλʼ ἵνʼ ὀργίζῃ πλέον Soph. O.R. 364, öfter ; αὐτὰ ταῦτα ἥκω παρὰ σέ, ἵνα ὑπὲρ ἐμοῦ διαλεχθῇς αὐτῷ Plat. Prot. 310e ; δοκεῖ μοι κατακαῦσαι τὰς ἁμάξας, ἵνα μὴ τὰ ζεύγη ἡμῶν στρατηγῇ Xen. An. 3.2.27, u. sonst. Keine Ausnahme davon ist Il. 24.264 οὐκ ἂν δή μοι ἅμαξαν ἐφοπλίσσαιτε τάχιστα, ἵνα πρήσσωμεν ὁδοῖο, wo der opt. potent. die Stelle des imperat. vertritt, bereitet mir den Wagen, damit wir den Weg machen ; auffallender Xen. ἐπιστάμεθα, ὅτι βασιλεὺς ἡμᾶς ἀπολέσαι περὶ παντὸς ἂν ποιήσαιτο, ἵνα καὶ ἄλλοις φόβος ᾐ 2.4.3. – Eben so nach Perfectis, τίπτʼ αὖτʼ εἰλήλουθας ; ἢ ἵνα ὕβριν ἴδῃ ; warum bist du gekommen, bist du hier ? etwa, damit du sehest, Il. 1.202. – Aber auch nach aor. u. impft. in indirekter Rede, mit dem bei der lebhaften Darstellung der Griechen so häufigen Uebergang in die direkte Darstellung, u. mit der Beziehung auf die Gegenwart, wenn das von ἵνα abhängige Verbum eine noch in der Gegenwart fortdauernde Handlung ausdrückt, πλοῖα Ἀβροκόμας κατέκαυσεν, ἵνα μὴ Κῦρος διαβῇ Xen. An. 1.4.18 (denn Abrokomas sagt κατακαίω τὰ πλοῖα, ἵνα μὴ διαβῇ); προσελθεῖν ἐκέλευον, εἴ τις εἴη στρατηγός, ἵνα ἀπαγγείλωσι τὰ παρὰ βασιλέως 2.5.36 ; 4.6.6 u. öfter bei Xen.; Thuc. u. Sp. Vgl. noch Eur. Hec. 27 ; ἠρχόμεθα διαλεγόμενοι, ἵνα εὕρωμεν Plat. Theaet. 186e ; Andoc. 1.40.
   c) c. optat. nach den Präteritis, Ἠέλιος δʼ ἀνόρουσε, ἵνʼ ἀθανάτοισι φανείη, Od. 3.1, 438, 5.1, 492, Il. 5.2 u. öfter ; Aesch. Spt. 197 ; ἵνα μὴ ἀτελὴς γένοιτο, διελεγόμεθα Plat. Prot. 314c, u. sonst überall. Das praes. histor. macht hiervon nur scheinbar eine Ausnahme, πέμπει χρυσόν, ἵνʼ εἴη Eur. Hec. 10. – Nach einem andern optat., θυμὸν γένοιτο χειρὶ πληρῶσαί ποτε, ἵνʼ αἱ μυκῆναι γνοῖεν Soph. Phil. 325. – Doch tritt der optat. auch zuweilen für den conj. ein, wenn mehr die Absicht, daß Etwas geschehen könne, ausgedrückt werden soll, wie Fälle aufzufassen sind, wo beide modi neben einander stehen, ἐρέω μὲν ἐγών, ἵνα εἰδότες ἤ κε θάνωμεν ἤ κεν Κῆρα φύγοιμεν, Od. 12.176, Il. 24.584 ; vgl. Eur. Ion 1623 ; Her. 9.51 ἄλλο δέ τι ἐξευρήκασι, ἵνα μὴ ἀδικοῖεν αὐτὰς μηδʼ εἰς ἑτέραν πόλιν ἄγωνται, damit sie nicht etwa ihnen Unrecht zufügten, was wohl möglich wäre, u. auch nicht in eine andre Stadt führten, was zu erwarten stand, als bestimmt eintretend zu denken ist. Vgl. noch Ar. Ran. 21 εἶτʼ οὐχ ὕβρις ταῦτʼ ἐστί, ὅτʼ ἐγὼ βαδίζω, τοῦτον δʼ ὀχῶ, ἵνα μὴ ταλαιπωροῖτο. – Il. 7.352 τῷ οὔ νύ τι κέρδιον ἧμιν ἔλπομαι ἐκτελέεσθαι, ἵνα μὴ ῥέξομεν ὧδε, ἵνα = ἐάν, der Vers ist aber für unecht erklärt.
Bei Sp. auch = so daß, τί μοι τοιοῦτο συνέγνως, ἵνα τοιαύταις με κολακεύσῃς ἡδοναῖς Plut. Alex. fort. I.12 ; Orph. Arg. 251. – Ἵνα τί, elliptisch, sc. γένηται, damit was geschehe ? d.i. wozu ? warum ? absolut, Ar. Eccl. 719, oder mit einem Verbum, ἵνα τί δὲ τοῦτο δρᾶτον Pax 409 ; ἵνα τί τοῦτο λέγεις Plat. Apol. 26c ; Symp. 205a ; NT ; eben so ἵνα δὴ τί, Ar. Nub. 1192.

ἵνα

• • 1

    Where, in which place, in the place where: ἵνʼ Ἀθηναίων ἵσταντο φάλαγγες Il. 2.558. Cf. Il. 2.604, Il. 5.360, Il. 10.127 (see γάρ 4), Il. 11.807, Il. 24.382, etc.: ἵνʼ ἄρʼ ἕζετο Od. 6.322. Cf. Od. 4.85, 272, Od. 9.136, Od. 11.610 (in which), Od. 19.20, etc.

    After a vb. of seeing: ὄψεσθʼ, ἵνα τώ γε καθεύδετον (see where . . .) Od. 8.313.

  • 2

    In reference to occasion rather than to place: σοὶ γάμος σχεδόν ἐστιν, ἵνα χρὴ. . . Od. 6.27. Cf. Od. 24.507.

    So app. ἵνα μὴ ῥέξομεν ὧδε Il. 7.353 (in the case where . . ., i.e. unless . . .).

  • 3

    To which place, whither, where: ἵνα μιν κάλεον Od. 6.55. Cf. Od. 4.821.

    So prob. ἵνα οἱ σὺν φόρτον ἄγοιμι Od. 14.296.

  • 4

    In final clauses, in order that, so that.

  • • a

      With subj.

    • • α

        Pure: ἵνα ὕβριν ἴδῃ Il. 1.203. Cf. Il. 1.302, 363, 410, Il. 2.232, etc.: ἵνʼ εἰδῇς Od. 2.111. Cf. Od. 1.95, 302, 373, Od. 2.307, etc.

      • β

        With κεν Od. 12.156.

    • b

      With opt.

    • • α

        Pure: ἵνʼ ἔκδηλος γένοιτο Il. 5.2. Cf. Il. 5.564, Il. 9.452, Il. 10.367, Il. 11.2, etc.: ἵνα μιν ἔροιτο Od. 1.135. Cf. Od. 3.2, 438, Od. 4.70, 584, etc.

      • β

        With κεν Od. 12.156.

ἵνα

• 1where ἐν δρόμοις Πέλοπος, ἵνα ταχυτὰς ποδῶν ἐρίζεται O. 1.95 Οὐλυμπία ἵνα μάντιες ἄνδρες παραπειρῶνται Διὸς O. 8.2 Πρωτογενείας ἄστει ἵνʼ δόμον ἔθεντο πρῶτον O. 9.42 “ἄντροθε γὰρ νέομαι ἵνα Κενταύρου με κοῦραι θρέψαν ἁγναί” P. 4.103 “πότνιά σοι Λιβύα δέξεται εὐκλέα νύμφαν δώμασιν ἐν χρυσέοις πρόφρων· ἵνα οἱ χθονὸς αἶσαν δωρήσεται” P. 9.56 “Λιβύας· ἵνα καλλίσταν πόλιν ἀμφέπει” P. 9.69 χώρας Μυρμιδόνες ἵνα πρότεροι ᾤκησαν N. 3.13 οἴκαδε, πάτραν ἵνʼ ἀκούομεν, Τιμάσαρχε, τεὰν ἐπινικίοισιν ἀοιδαῖς πρόπολον ἔμμεναι N. 4.77 ἐμὰν γλῶσσαν εὑρέτω κελαδῆτιν, Ὀρσοτριαίνα / ἵνʼ ἐν ἀγῶνι βαρυκτύπου θάλησε Κορινθίοις σελίνοις N. 4.87 ᾤχετο δὲ πρὸς θεὸν · ἵνα κρεῶν νιν ὕπερ μάχας ἔλασεν ἀντιτυχόντʼ ἀνὴρ μαχαίρᾳ N. 7.42 ἄλσος· ἵνʼ ἀθανάτοις Αἰνησιδάμου παῖδες ἐν τιμαῖς ἔμιχθεν I. 2.28 ἵνα λεχέων ἐπʼ ἀμβρότων φ[ Pae. 6.140 ]αν ἵν ἀγλαοχαίταν[ Πα. 7e. 2. ἵναο[ Pae. 8.93 ἵνα οἱ κέχυται πιεῖν νε[ Pae. 15.8

ἵνα : (1) adv., where; this meaning being the primary one, is to be assumed in preference to signif. (2), when the sense admits, e. g. Il. 24.382. Apparently demonstrative, there, in Il. 10.127.—(2) conj., in order that, that; rarely with κέ, Od. 12.156.

ἵνα

• AAdverb,
• • Iof Place,
  • • 1demonstr. in that place, there, only in Il. 10. 127.
    • 2relat., = ὅπου, in which place, where, Hdt., etc.;—so, ἵνα τε Il.; ἵνα περ Hom.:—c. gen., ἵνα γῆς in whatever part of the land, Hdt.; ἔμαθε ἵνα ἦν κακοῦ in what a calamity, Hdt.; οὐχ ὁρᾷς ἵνʼ εἶ κακοῦ Soph.
    • • b= ὅποι, with Verbs of motion, whither, Od.; ὁρᾷς ἵνʼ ἥκεις Soph.
  • IIof circumstance, when, at which, Od.
• BFinal Conjunction, = ὅπως, that, in order that, Lat. ut, Hom.:
• • • 1with subj.,
    • • aafter principal tenses of ind., Hom., etc.
      • bafter historical tenses, in similes, where the aor. refers to any possible time, Od.
      • cafter opt. and ἄν, ἔδωκε μένος, ἵνα γένοιτο she gave him vigour, that he might become, Il.
    • 2with opt., after historical tenses, Hom., etc.
    • 3with past tenses of ind., to express a consequence which has not followed or cannot follow, ἵνʼ ἦν τυφλός in which case he must be blind, Soph., etc.
    • 4ἵνα μή as the negat. of ἵνα, that not, Lat. ut ne or ne, Il., Attic
  • IIelliptical usages,
  • • 1where the purpose only is stated, Ζεὺς ἔσθʼ, ἵνʼ εἰδῇς ʼtis Zeus, [I tell thee this] that thou mayʼst know it, Soph.; so, ἵνα συντέμω Dem.
    • 2ὅρα or βλέπε being understood, ἵνα ἐλθὼν ἐπιθῇς τὰς χεῖρας αὐτῇ see that thou come and lay hands on her, NTest.
    • 3ἵνα τί (sc. γένηται); to what end? Ar., Plat.