Ἰσοκράτειος

Ἰσοκράτειος [ᾰ], ον,

• of Isocrates, λόγοι Phld. Rh. 1.100 S.; ἀγωγή D.H. Isoc. 20:—also Ἰσοκρᾰτικός, ή, όν, Id. Vett.Cens. 3.3:
• Ἰσοκρατικοί, οἱ, followers of Isocrates, Phld. Rh. 1.148 S.