ὀλοφυρμός
ὀλοφυρμός, lamentation
ὀλοφυρ-μός, ὁ,
- lamentation, Ar. V. 390, Th. 3.67, 7.71, Pl. Ax. 368b.
ὀλοφυρμός, οῦ (ὁ) lamentation, Ar. Vesp. 390 ; Thc. 7, 71 ; Plat. Ax. 368b ; particul. lamentation funèbre, Ath. 619b.
Étym. ὀλοφύρομαι.
ὀλοφυρμός, ὁ, das Wehklagen, Jammern, das Klagegeschrei ; Ar. Vesp. 390 ; Thuc. 3.67 u. öfter ; plur. neben δάκρυα, Plat. Ax. 368b ; Sp.
ὀλοφυρμός, οῦ, ὁ,
- lamentation, Ar., Thuc., etc. from ὀλοφύρομαι