ὀλοφυρτικός
ὀλοφυρτικός, querulous
ὀλοφυρ-τικός, ή, όν,
- inclined to lamentation, querulous, Arist. EN 1125a9. Adv. -κῶς J. BJ 6.5.3.
ὀλοφυρτικός, ή, όν, plaintif, qui se lamente, Arstt. Nic. 4, 3, 32.
Étym. ὀλοφύρομαι.
ὀλοφυρτικός, zum Wehklagen gehörig, geneigt, klagend, kläglich, Arist. eth. 4.3 u. Sp.
ὀλοφυρτικός, ή, όν
from ὀλοφύρομαι
- querulous, Arist.