ὀφιοβόρος
ὀφιοβόρος, serpent-eating
ὀφῐο-βόρος, ον,
- serpent-eating, Orac. ap. Plu. Pyth. 2.406e.
ὀφιο·βόρος, ος, ον, qui dévore des serpents, ép. de la Pythie à Sparte, Oracl. (Plut. M. 406e).
Étym. ὄφις, βιβρώσκω.
ὀφιοβόρος, Schlangen fressend, so nannte die Pythia die Spartaner, Plut. de Pyth. orac. 24.