ὀφιῆτις
ὀφιῆτις, ιδος, ἡ, v. ὀφίτης.
ὀφιῆτις, ήτιδος [ῐδ] adj. f. ion. : ὀ. πέτρη, Orph. Lith. 335 ; DP. 1013, la roche aux serpents.
Étym. ὄφις.
ὀφιῆτις, ιδος, ἡ, fem. zu ὀφιήτης ; πέτρα, Schlangenstein, Dion.Per. 1013 ; Orph. Lith. 335.