ὁλοσφυρήλατος
ὁλοσφυρ-ήλᾰτος, ον,
- = foreg., J. AJ 14.7.1 (v.l. -σφύρητος, v. foreg.).
ὁλο·σφυρ·ήλατος, ος, ον [ῡᾰ] qu’on forge d’un bloc, en métal massif, Jos. A.J. 14, 7, 1.
Étym. ὅλ. σφῦρα, ἐλαύνω.
ὁλοσφυρήλατος, [ῡ], ganz mit dem Hammer getrieben, Hesych.