ὁρατικός
ὁρατικός, able to see
ὁρ-ᾱτικός, ή, όν,
- able to see, τὰ ὄμματα ὁ. τῶν πόρρωθεν Arist. GA 781a1; of persons, Ph. 1.336, al.; -κὴ διάνοια Id. 2.19: abs., ὁρατικὸν τὸ ὁρᾶν, καὶ ὁρατὸν τὸ δυνατὸν ὁρᾶσθαι Arist. Metaph. 1049b15; τὸ ὁρατικόν the power of sight, Id. GA 716a30; ἡ ὁ. δύναμις Plu. Def.orac. 2.433d; -κῶν πόνοι pains in the eyes,Vett.Val. in Cat.Cod.Astr. 8(1).168, cf. Nech. ap. Vett.Val. 279.33. Adv. -κῶς S.E. M. 7.355.
- II of or for the sight, θεραπεύματα D.L. 8.89.
ὁρατικός, ή, όν [ᾱ]
1 qui concerne la vue ou la faculté de voir, Plut. M. 433d, 436d ||
2 apte à voir, Arstt. G.A. 5, 1, 38.
Étym. ὁράω.
ὁρατικός, [ᾱ], zum Sehen gehörig, dazu führend ; δύναμις, Sehkraft, Plut. def. Or. 42, öfter ; τὸ ὁρατικῶς κινούμενον, S.Emp. adv. math. 7.355.