ὑλοκουρός Save LSJ Bailly 2024 ὑλο-κουρός (on the accent, v. Hdn. Gr. 1.202), ὁ, = ὑλοτόμος, Lyc. 1111. ὑλο·κουρός, οῦ (ὁ, ἡ) [ῡ] qui taille du bois, bûcheron, Lyc. 1111. Étym. ὕλη, κείρω.