ὑπημύω
ὑπημύω, v. ὑπεμνήμυκε.
ὑπ·ημύω (seul. pf. irrég. 3 sg. ὑπεμνήμυκε, Il. 22, 491, p. ὑπεμήμυκε avec redoubl. p. ὑπήμυκε ; postér., au prés. 3 pl. ὑπημύουσι, Col. 322) demeurer le visage morne et baissé.
Étym. ὑ. ἠμύω.
ὑπημύω, s. das homer. ὑπεμνήμυκε, nach welchem Coluth. 322 sagt ὑπημύουσι παρειαί.
ὑπημύω : only perf., ὑπεμνήμῡκε, is utterly (πάντα) bowed down, Il. 22.491†.