ὠστικός
ὠστικός, inclined to thrust, pushing
ὠσ-τικός, ή, όν,
- inclined to thrust, pushing, ὠστικὴ . . ἡ τοῦ πνεύματος φύσις Arist. MA 703a23; τὸ ὠ. impetuosity, Arr. Epict. 4.1.84. Adv. -κῶς ib. 2.9.5, M.Ant. 9.3.
ὠστικός, ή, όν, enclin à pousser, d’où véhément, violent, Arstt. Mot. an. 10, 4 ; Arr. Epict. 4, 1, 84.
Étym. ὠστός.
ὠστικός, adv. ὠστικῶς, zum Stoßen, Anstoßen, Hin- und Herstoßen gehörig, geschickt, geneigt, stößig, stoßend ; übh. heftig, ungestüm ; Sp., wie Arr. Epict. 4.1.84.