ὥστε

ὥστε,

• A as Adv., bearing the same relation to ὡς as ὅστε to ὅς, and used by Hom. more freq. than ὡς in similes, when it is commonly written divisim, and is relat. to a demonstr. ὥς: sts. c. pres. Indic., Il. 2.459 sq., 12.421, 13.703: sts. c. aor., ὥς τε λέων ἐχάρη 3.23: sts. c. subj. pres. or aor., 2.474 sq., 11.67, 16.428, Od. 22.302: all three usages combined in one simile, with varied construction, Il. 5.136-9:—the verb is sts. omitted, λάμφʼ ὥς τε στεροπή 10.154: this usage of ὥστε is chiefly Ep. (Pi. uses ὧτε, q. v.), but it occurs in Alc. (?)27 (prob.), B. 12.124 and sts. in Trag., κατώρυχες δʼ ἔναιον ὥστʼ ἀήσυροι μύρμηκες A. Pr. 452, cf. Th. 62, Pers. 424, Ch. 421 (lyr.), S. OC 343, Ant. 1033, Tr. 112 (lyr.).
• • II to mark the power or virtue by which one does a thing, as being, inasmuch as, like ἅτε, τὸν δʼ ἐξήρπαξʼ Ἀφροδίτη ῥεῖα μάλʼ, ὥ. θεός Il. 3.381, cf. 18.518; ὥ. περὶ ψυχῆς since it was for life, Od. 9.423; ὥ. ταῦτα νομίζων Hdt. 1.8, cf. 5.83, 101, 6.94.
• B as Conj. to express the actual or intended result of the action in the principal clause:
• • I mostly c. inf., so as or for to do a thing, twice in Hom., εἰ δέ σοι θυμὸς ἐπέσσυται, ὥ. νέεσθαι if thy heart is eager to return, Il. 9.42; οὐ τηλίκος . ., ὥ. σημάντορι πάντα πιθέσθαι not of such age as to obey a master in all things, Od. 17.21; ῥηϊδίως κεν ἐργάσσαιο, ὥ. σε κεἰς ἐνιαυτὸν ἔχειν Hes. Op. 44; ὥ. ἀποπλησθῆναι (ἀποπλῆσαι codd.) τὸν χρησμόν Hdt. 8.96: freq. in Pi., O. 9.74, N. 5.1, 35, al.; also in Trag. and Att. after demonstratives, οὔπω τοσοῦτον ἠπατημένος κυρῶ ὥστʼ ἄλλα χρῄζειν S. OT 595, etc.; this constr. is found in cases where (as in Il. 9.42 supr. cit.) ὥστε seems superfluous; so after ἐθέλειν, Κύπρις . . ἤθελʼ ὥ. γίγνεσθαι τόδε E. Hipp. 1327; after ἔστι, for ἔξεστι, S. Ph. 656; after ψηφίζεσθαι, Th. 5.17; after ἐπαίρειν, E. Supp. 581; ἐπαγγελλόμενοι ὥ. βοηθεῖν Th. 8.86; after words implying request, δεηθέντες . . ὥ. ψηφίσασθαι Id. 1.119; πεῖσαι ὥ. συγχωρῆσαι Id. 8.45.
  • • 2 after Comparatives with ἤ, when the possibility of the consequence is denied (cf. ὡς B. III.2), μέζω κακὰ ἢ ὥστε ἀνακλαίειν woes too great for tears, Hdt. 3.14; μεῖζον ἢ ὥστε φέρειν δύνασθαι κακόν X. Mem. 3.5.17: but in Poetry ὥστε is sts. left out, νόσημα μεῖζον ἢ φέρειν S. OT 1293; κρείσσονʼ ἢ φέρειν κακά E. Hec. 1107 (rarely in Prose, Pl. Tht. 149c); similarly with the Posit., ψυχρὸν ὥ. λούσασθαι too cold to bathe in, X. Mem. 3.13.3; ἡμεῖς ἔτι νέοι ὥ. διελέσθαι too young to . ., Pl. Prt. 314b; γέρων ἐκεῖνος ὥ. δʼ ὠφελεῖν παρών E. Andr. 80: this ὥστε is sts. omitted after words implying comparison, ὀλίγους εἶναι στρατιῇ τῇ Μήδων συμβαλέειν too few . . Hdt. 6.109; ταπεινὴ ἡ διάνοια ἐγκαρτερεῖν Th. 2.61, etc.
    • 3 ὥστε . . ἄν is used with inf., of contingencies more or less improbable, οὕτως ἐκάετο ὥστε μήτε . . ἄλλο τι ἢ γυμνοὶ ἀνέχεσθαι, ἥδιστά τε ἂν ἐς ὕσωρ ψυχρὸν σφᾶς αὐτοὺς ῥίπτειν Th. 2.49, cf. S. OT 374, El. 1316, D. 8.35.
    • 4 sts. implying on condition that . ., like ἐφʼ ᾧτε, παραδοῦναι σφᾶς αὐτοὺς Ἀθηναίοις, ὥστε βουλεῦσαι ὅ τι ἂν ἐκείνοις δοκῇ Th. 4.37, cf. X. An. 5.6.26.
  • II c. Indic., to express the actual or possible result with emphasis, οὐκ οὕτω φρενοβλαβὴς ὁ Πρίαμος οὐδὲ οἱ ἄλλοι . ., ὥ. κινδυνεύειν ἐβούλοντο Hdt. 2.120 (fort. delendum ἐβούλοντο) ; ἀσθενέες οὕτω, ὥ. . . διατετρανέεις Id. 3.12; οὕτως ἀγνωμόνως ἔχετε, ὥ. ἐλπίζετε . .; are you so foolish that you expect . . ? D. 2.26, βέβηκεν, ὥ. πᾶν ἐν ἡσύχῳ ἔξεστι φωνεῖν S. OC 82, cf. OT 533: freq. in X., Mem. 2.2.3, al.; with ἄν and the impf. or aor. implying a supposed case, ὥστʼ, εἰ φρονῶν ἔπρασσον, οὐδʼ ἂν ὧδʼ ἐγιγνόμην κακός S. OC 271; ὥστε οὐκ ἂν ἔλαθεν αὐτόθεν ὁρμώμενος Th. 5.6: ὥστε τὴν πόλιν ἂν ἡγήσω πολέμου ἐργαστήριον εἶναι X. Ages. 1.26.
  • • 2 at the beginning of a sentence, to mark a strong conclusion, and so, therefore, ὥστʼ . . ὄλωλα καί σε προσδιαφθερῶ S. Ph. 75; ὥστʼ οὐχ ὕπνῳ γʼ εὕδοντά μʼ ἐξεγείρετε Id. OT 65; ὥ. καὶ ταῦτα λεχθήσεται Arist. Metaph. 1004a22: c. imper., θνητὸς δʼ Ὀρέστης, ὥ. μὴ λίαν στένε S. El. 1172; ὥ. θάρρει X. Cyr. 1.3.18, cf. Pl. Prt. 311a; ὥ. ἂν βούλησθε χειροτονήσατε D. 9.70 cod.A (-ήσετε cett.); before a question, ὥ. τίς ἂν ἀπετόλμησε . .; Lys. 7.28.
    • 3 c. opt., with ἄν, Hdt. 2.16; βρέφος γὰρ ἦν τότʼ . ., ὥστʼ οὐκ ἂν αὐτὸν γνωρίσαιμʼ E. Or. 379, cf. S. OT 857, Ar. Ach. 943 (lyr.).
    • • b c. opt. in orat. obliq., X. HG 3.5.23; after opt. in principal clause, Id. Oec. 1.13.
    • 4 with subj., in order that, in Thessalian dialect, τὸς ταμίας φροντίσαι οὕστε . . γενειθεῖ τᾶ πόλι ἁ δόσις BCH 59.38 (Crannon); ἀντιλλαβέσθαι τᾶς πόλλιος (sic) οὕστε . . ἐς πάντουν ἐγλυθεῖ τοῦν δανείουν ib.p.37.
  • III with part., instead of inf., after a part. in the principal clause, τοσοῦτον ἁπάντων διενεγκόντες, ὥσθʼ ὑπὲρ Ἀργείων δυστυχησάντων Θηβαίοις . . ἐπιτάττοντες κτλ. Isoc. 4.64 (s. v.l.); οὕτω σφόδρα μισοῦντα τοῦτον, ὥστε πολὺ δὴ (ἂν Dobree) θᾶττον διαθέμενον κτλ. Is. 9.16; ὥστε . . δέον D. 3.1.
  • IV πόλεμος σκληρὸς ὥστε λίαν extremely, LXX 2 Ki. 2.17.
  • V in later Greek, folld. by Preps., Παρμένοντι κλειδὸς ὥ. ἐπὶ τὸ Διοσκούριον Inscr.Délos 316.83 (iii B. C.); ξύλον ὥ. ἐπὶ τὴν ἅμαξαν IG ΙΙ(2)287 A 52 (iii B. C.); μόλυβδος ὥ. εἰς τὸ Κύνθιον ib. 203A 52 (iii B. C.); κριθῶν ὥ. εἰς τὰ κτήνη barley for the animals, PCair.Zen. 251.5 (iii B. C.); ὥ. εἰς ξένια φοίνικας PHal. 1.7.4 (iii B. C.).
  • • • b c. dat., for, χρεία αὐτοῦ ἐστὶν ὥ. Πισικλεῖ it is needed for P., PCair.Zen. 241 (iii B. C.); ὥ. τοῖς χησίν IG ΙΙ(2).287A 45 (iii B. C.).

ὥστε, adv., das sich zu ὡς verhält, wie ὅστε zu ὅς, das Folgende mit dem Vorhergehenden enger verbindend (vgl. τέ),
1) wie ὡς und ὥσπερ, wie, sowie, gleichwie, so wie auch, eine Vergleichung einleitend, oft bei Hom. u. Her.; auch ὥστε περ, Il. 18.518 ; wie ὥσπερ immer zu Anfange des Vergleichungssatzes ; häufig wie ὡς dem demonstr.adv. ὥς entsprechend. So auch Pind. P. 4.64 (vgl. ὧτε); Tragg.; κατώρυχες δʼ ἔναιον ὥστʼ ἀήσυροι μύρμηκες Aesch. Prom. 450 ; Spt. 13, Ch. 415 u. oft ; πάντες ὥστε τοξόται σκοποῦ τοξεύετʼ ἀνδρὸς τοῦδε Soph. Ant. 1020 ; κατʼ οἶκον οἰκουροῦσιν ὥστε παρθένοι O.C. 344 ; Eur.; einzeln auch bei den andern Attikern, s. Schaefer zu Long. p. 333, 460 u. Schol. Ap.Rh. 1.296, wie Lobeck zu Phryn. 427. – In Gemäßheit einer Eigenschaft, als, wie ἅτε, τὸν δʼ ἐξήρπαξʼ Ἀφροδίτη ῥεῖα μάλʼ ὥστε θεός, als Göttin rettete sie ihn leicht, Il. 3.381 ; auch Her. 5.83, 101, 6.94.
2) als conj. beim Folgesatz, so daß ; u. zwar
   a) den Folgesatz äußerlich nur anreihend, wie itaque, und so, daher, weshalb ; c. indic., βέβηκεν, ὥστε πᾶν ἐν ἡσύχῳ ἔξεστι φωνεῖν Soph. O.C. 82, er ging, u. so steht es frei, ruhig zu sprechen ; τοσόνδʼ ἔχεις τόλμης πρόσωπον, ὥστε τὰς ἐμὰς στέγας ἵκου O.R. 533 ; ὥστε καταληψόμεθα αὐτὸν ἔνδον Plat. Prot. 311a, vgl. Gorg. 464d, u. öfter ; καὶ εἰς μὲν τὴν ὑστεραίαν οὐχ ἧκεν, ὥσθʼ οἱ Ἕλληνες ἐφρόντιζον Xen. An. 2.3.25, u. oft ; Mem. 2.2.3, Cyr. 1.4.1 ; bes. wenn es sich auf den ganzen vorigen Satz, nicht auf ein einzelnes Wort desselben bezieht, dah. An. 3.4.37 auffällt ; vgl. aber auch Plat. οὕτως ἀγαπῶσι τοὺς ἐπαινέτας, ὥστε προσπαραγράφουσι πρώτους Phaedr. 257e ; Gorg. 478e ; γίγνεται τοσοῦτον μεταξὺ τῶν στρατευμάτων, ὥστε τῇ ὑστεραίᾳ οὐκ ἐφάνησαν οἱ πολέμιοι Xen. An. 3.4.37, wo Krüger behauptet, der Satz sei so fortgeführt, als wenn πολύ voranstände, nicht τοσοῦτον. – Auch c. opt. pot., Soph. El. 325, O.C. 45, O.R. 857 Her. 2.16 Ar. Ach. 908 ; ὥσθʼ ὁ βίος ἀβίωτος γίγνοιτʼ ἂν τὸ παράπαν Plat. Polit. 299e ; Prot. 335d u. sonst, wie Xen. An. 5.6.20. – Sogar der imperat. steht dabei, θνητὸς δʼ Ὀρέστης, ὥστε μὴ λίαν στένε Soph. El. 1163, darum klage nicht so sehr ; ὥστε θάρρει Xen. Cyr. 1.3.18. – Vgl. noch Porson praef. Eur. Hec. p. LIII,
   b) einen innern Zusammenhang zwischen dem Folgesatze und dem Hauptsatze ausdrückend, bes. wenn es sich auf ein bestimmt ausgesprochenes Demonstrativ bezieht ; mit acc. c. inf.; bei Hom. nur zweimal : εἰ δὲ σοὶ θυμὸς ἐπέσσυται, ὥστε νέεσθαι, ἔρχεο Il. 9.42, wenn dir das Herz strebt, so daß du heimkehren möchtest, so gehe ; οὐ τηλίκος εἰμί, ὥστε σημάντορι πάντα πιθέσθαι, ich bin nicht in dem Alter, daß ich gehorchen könnte, um in Allem zu gehorchen, Od. 17.21 ; ῥηϊδίως κεν ἐργάσσαιο, ὥστε σέ κʼ εἰς ἐνιαυτὸν ἔχειν, so daß du auf ein Jahr genug hast, Hes. O. 44 ; Pind. Ol. 9.80, N. 5.1, 35, 50 ; Tragg.: αὐχῶ τήνδε δωρεάν μοι δώσειν Δίʼ, ὥστε τῶνδέ σʼ ἐκλῦσαι πόνων Aesch. Prom. 339 ; οἶμαι μὲν ἀρκεῖν σοί γε καὶ τὰ σὰ ἀλγήματα, ὥστε μὴ τὰ τῶν πέλας στένειν Soph. Phil. 340, vgl. Ant. 1235, Tr. 1116 ; Eur.; Ar.; u. in Prosa : ἤδη γὰρ ὑπέφαινέ τι ἡμέρας, ὥστε καταφανῆ αὐτὸν γενέσθαι Plat. Prot. 312a ; Gorg. 458c u. sonst ; natürlich, wenn dasselbe subj. wie im Hauptsatz ist, der nom. beim inf., Polit. 295a. – Steht ἄν dabei, so ist der inf. als aus dem optat. pot. entstanden zu denken, μιᾶς τρέφει πρὸς νυκτός, ὥστε μήτʼ ἐμέ, μήτʼ ἄλλον βλάψαι ποτʼ ἄν Soph. O.R. 374 ; El. 1308 ; οἱ θεοὶ ἐν τοῖς ἱεροῖς ἐσήμηναν, ὥστε καὶ ἰδιώτην ἂν γνῶναι (auch ein Unkundiger könnte es merken) Xen. An. 5.10.31. – Bes. ist ὥστε c. inf. nach einem Kompar. mit ἤ zu merken, μέζω κακὰ ἢ ὥστε ἀνακλαίειν, größeres Elend, als daß man es beweinen könnte, d.i. zu groß, als daß Tränen dafür hinreichten, Her. 3.14 ; νεώτεροί εἰσιν ἢ ὥστε εἰδέναι, sie sind zu jung, als daß sie wüßten, u. ä.; auch beim bloßen Positiv, ψυχρόν, ὥστε λούσασθαι, zu kalt, um sich zu baden, Xen. Mem. 3.13.3. – In einzelnen Fällen ist es angemessener, es durch »unter der Bedingung daß« auszudrücken, ἐκήρυξάν τε, εἰ βούλοιντο τὰ ὅπλα παραδοῦναι καὶ σφᾶς αὐτοὺς Ἀθηναίοις, ὥστε βουλεῦσαι, ὅτι ἂν ἐκείνοις δοκῇ Thuc. 4.37 ; vgl. 1.28 ; Xen. An. 5.6.26 εἰδώς, ἃ Τιμασίωνι οἱ Ἡρακλεῶται ἐπαγγέλλοιντο, ὥστε ἐκπλεῖν, unter der Bedingung nämlich, so nämlich hatten sie es ihm versprochen, daß sie fortschifften ; ähnl. βούλεται πονεῖν, ὥστε πολεμεῖν 2.6.6, wenn er nur Krieg führen könnte. – Beim partic. steht es auch für ὡς, z.B. ὥστε φυλασσομένων τῶν ὁδῶν, da die Wege bewacht waren, Her. 5.35 ; vgl. ὥστε περὶ ψυχῆς, da es um das Leben galt, Od. 9.423.

ὥστε

• • a c. inf.,
  • • α c. pres., aor. inf., so as to ἔστα σὺν Ἀχιλλεῖ μόνος ὥστʼ ἔμφρονι δεῖξαι μαθεῖν Πατρόκλου βιατὰν νόον O. 9.74 οὐκ ἀνδριαντοποιός εἰμʼ, ὥστʼ ἐλινύσοντα ἐργάζεσθαι ἀγάλματʼ N. 5.1 εἰ δὲ Θεμίστιον ἵκεις ὥστʼ ἀείδειν, μηκέτι ῥίγει N. 5.50
    • β c. fut. inf., after vb. of commanding, (Goodwin, M & T, § 558.) κατένευσέν τέ οἱ ὥστʼ ἐν τάχει τινὰ Νηρείδων πράξειν ἄκοιτιν N. 5.35
  • b introducing simile, (Boeckh, Schr. altered all exx. of this usage to ὥτε (ὧτε Boeckh), v. Schr., Proll. 2. § 83, Σ N. 6.45c: but ὥστε is preserved on papyrus N. 6.28, fr. 215. 7.) [ὥστε (codd.: ὧτε Boeckh.) O. 10.86 ὥστε (ὥσπερ v. l.) P. 1.91 ὥστε (unus cod.: om. rell.: ὥτε Bergk) P. 4.64 ὥστε (ὥτε v. l.) P. 10.54 ὥσθ (ὥθ cod. alter) N. 7.93 ωστʼ (Π: ὥτʼ codd.) N. 6.28] ἔστι μοι πατρίδʼ ἀρχαίαν κτενὶ Πιερίδ[ων ὥ]στε χαίταν παρθένου ξανθ[ (supp. Lobel: fort. in ὥτε corrigendum) fr. 215. 7.

ὥστε (ὥς τε): as, just as, with or without verb. Only twice used to ex press result as in Attic, so that, Il. 9.42, Od. 17.21.

ὥστε

• Aas adv., bearing the same relation to ὡς, as ὅστε to ὅς, and used by Hom. more frequently than ὡς in similes; rare in Attic Poets, κατώρυχες δʼ ἔναιον ὥστʼ ἀήσυροι μύρμηκες Aesch., etc.
• • IIas, as being, like ἅτε, Lat. utpote, ῥεῖα μάλʼ, ὥστε θεός very easily, as being a goddess, Il.; ὥστε περὶ ψυχῆς since it was for life, Od.; ὥστε ταῦτα νομίζων Hdt.
• Bas Conjunction, to express the result or effect of the action in the principal clause:
• • Iwith Inf. so as to do a thing, εἰ δέ σοι θυμὸς ἐπέσσυται, ὥστε νέεσθαι if thy heart is bent upon returning, Il.; οὐ τηλίκος, ὥστε πιθέσθαι not of such age as to obey, Od.; freq. in Attic
  • • 2after Comparatives with ἤ, when the possibility of the consequence is denied, μέζω κακὰ ἢ ὥστε ἀνακλαίειν greater woes than that one is wont to weep for, i. e. too great for tears, Hdt.; μεῖζον ἢ ὥστε φέρειν δύνασθαι κακόν Xen.:—the Posit. is sometimes put for the comp., ψυχρὸν ὥστε λούσασθαι (for ψυχρότερον ἢ ὥστε . .) too cold to bathe in, Xen.
    • 3on the condition that . ., like ἐφʼ ᾧτε, παραδοῦναι σφᾶς αὐτοὺς Ἀθηναίοις, ὥστε βουλεῦσαι ὅ τι ἂν ἐκείνοις δοκῇ Thuc.
  • IIwith the Ind., to express the result with emphasis, οὐχ οὕτω φρενοβλαβέες, ὥστε ἐβούλοντο not so insane, as to wish, Hdt.; βέβηκεν, ὥστε πᾶν ἔξεστι φωνεῖν Soph., etc.
  • • 2at the beginning of a sentence, to mark a strong conclusion, and so, therefore, consequently, ὥστʼ ὄλωλα καί σε προσδιαφθερῶ Soph.; with the Imperat., ὥστε μὴ λίαν στένε Soph.; ὥστε θάρρει Xen.
  • IIIwith part., for inf., by attraction to a participle in the principal clause, τοσοῦτον διενεγκόντες, ὥσθʼ ἐπιτάττοντες differing so much as to impose commands, Isocr.