ῥιψαύχην

ῥιψ-αύχην, ενος, ὁ, ἡ,

• tossing the neck (or head), properly of horses: metaph., ῥιψαύχενι σὺν κλόνῳ Pi. Dith.Oxy. 1604 ii 13.

ῥιψαύχην, ὁ, ἡ, den Nacken werfend, bäumend, bes. vom Pferde, auch von mutigen, trotzigen, hoffartigen Menschen, ἀλαλαί τε ὀρινόμεναι ῥιψαύχενι σὺν κλόνῳ, Pind. frg. 224.

ῥιψαύχην

• 1in which the neck is tossed ῥιψαύχενι σὺν κλόνῳ (sic codd. Plutarchi 706e, 714c: ἐριαύχενι Plut. 623b: ὑψαύχενι Π.) Δ. 2. 13.