βράχος
βράχος, [sg. for βράχεα shallows]
βράχος (A) [ᾰ], ὁ, prob. f.l. for βάτραχος, Ephipp. 13.
βράχος (B), εος, τό, v. βράχεα.
forma corrupta, quizá por
βράχος, εος-ους (τὸ) [ᾰ] seul. plur. βράχεα, p. contr. βράχη (forme byzantine créée d’après le plur. class. βραχέα, p. contr. βραχῆ, plur. neutre de βραχύς, Hdt. 2, 102 ; 4, 179 ; Thc. 2, 91 ; Pol. 1, 39, 3, etc.) bas-fonds, écueils.
βράχος ², eine Speise, Ephipp. Ath. XIV.642e ; scheint verderbt, Meineke verm. βραγμός.